aandewaterkant

aandewaterkant

Hij heet George en ziet er ruig en wild uit. Maar ook vertederd lief. Aan een lange koord leid ik hem gisteren voor het eerst in zijn stal. Ik sluit de staldeur en dan hangt hij zijn wilde haren hoofd over de rand. Donkere ogen kijken me aan en ik mag hem op zijn neus wrijven.

Deze nieuwe bewoner van de boerderij zal nog veel moeten leren. Zijn energie richten op het werk waar hij voor ingezet gaat worden. Het rijden met de huifkar en rondstappen met bewoners op zijn rug.

Aan het einde van de dag praten we samen. Wij zijn rond dezelfde tijd begonnen. Zij in het paardenproject en ik op de boerderij. Ik ga je zo missen, vertelt ze, voor je raad en ondersteuning. Mijn antwoord is dat ik zoveel geleerd heb van haar. Over paarden en hoe er mee om te gaan.

Zo graag zou ik willen blijven. Overwinteren op een boerderij in rust en ondertussen een nieuwe lente voorbereiden. Mijn werkdag weer beginnen langs het aroma van de lindebomen. Als ik begin te denken aan alle herinneringen, zijn er teveel om de mooiste uit te kiezen.

Ze zit tegenover me. Legt me uit hoe ze gezocht hebben naar een geschikte job voor mij. Iets waar ik opnieuw mijn hart en ziel in kan leggen. Tot de lente van volgend jaar ga ik werken in een kleinschalig tehuis van 12 bewoners. Waar ze trachten zoveel mogelijk een gewone leefsituatie te creëren.

Tussen dit en een maand gaat mijn leven er helemaal anders uit zien. Anders zoals het nog nooit was. Nieuwe mensen om mee te werken. Een ander huis om ‘thuis’ te komen.

Ik adem in. En uit. En weer in.

Het is niet goed, dat roken. Vaak zit ik ‘ avonds in het donker onder het afdak. Altijd op diezelfde plek kijk ik dan de tuin in. De contouren van de smeedijzeren vlinder zijn zichtbaar. Daarachter zie ik de omvang van de winterprei. Schoon op een rijtje ondanks dat ik ze snel tussendoor geplant heb. Zinnia’s bloeien nog groots en ook hen zie ik afgelijnd. Het kleine glazen potje zit te vol met peuken en drijven in het water van de laatste dagen.

Het moet nu maar even, denk ik bij mezelf. Inhalerend word ik rustig. Troost in iets wat dodelijk is.

Vandaag was ik wat vroeger thuis. Boven loop ik door de grote maar vooral lege kamer. Een zoon is vertrokken en woont nu samen met zijn drie vrienden in een groot huis. In het laat bracht ik hem gisteren een bezoekje. Zag en sprak dat het goed was zoals het nu is.

Moederen lijk ik minder te doen de laatste tijd. Gewoonweg omdat het niet meer zo nodig is. Het lijkt de omgekeerde wereld waarin de jongens datums noteren om mij te komen helpen. En berichtjes sturen of alles wel goed gaat. Ik praat met hen over mijn beslissing. Mijn, ons, geluk is het belangrijkste dus steunen ze volop ondanks hun eigen verdriet. Ik weet dat ook zij de weg van verwerking zelf moeten doen en ik kan alleen maar hopen dat ze er de tijd voor nemen.

Morgen zit ik bij mijn grootmoeder aan de avondtafel. Zij weent aan de telefoon en wil absoluut voor me koken. Omdat ze denkt dat ik niet goed voor mezelf zorg.

Ik stel haar gerust.

Wanneer ze tegen me zegt dat ik er anders maar beter uitzie, schrik ik. Omdat ik denk dat ze het aan me zien. De radeloosheid en het verdriet van de laatste maanden hebben me getekend. De spiegel vertelt me meer dan ik wil zien.

De boerderij en haar mensen hebben me op de been gehouden. De hoop op beter ook.

Ik heb mezelf honderd keer dezelfde vraag gesteld. Wanneer kan je echt weten dat er drastische beslissingen moeten genomen worden? En hoe maak ik de juiste keuze? Het moment kwam. Ik voelde dat er geen keuze meer was.

Op maandag brengen we de tijd door aan de houtoven. Na een jaar proberen en veel vloeken is het me gelukt de meest fantastische broodjes te bakken op een artisanale manier.

Hij staat naast mij. Met zijn kinderlijk enthousiasme verpakt in een groot mannenlijf. Wanneer we het brood op de roosters zetten om af te koelen, spreekt hij heel wijs: Alles komt goed, Katrien, echt!

Waarom hij het plots zegt weet ik niet maar het pakt me zo, en we lachen er samen ook om. Het volgende moment huil ik, zoals dat nu maar even moet kunnen in deze dagen van woeligheid.

Schrijven doet deugd. Dat is alvast een zekerheid.

Twee prachtige paarden in een gras groene weide. Wanneer ik aan de rand van de weide kom, twijfelen ze niet en zoeken mijn gezelschap. Het grote hoofd buigt en laat zich gewillig betasten. Dit kan geen toeval zijn.

Vanaf vandaag schrijf ik een nieuw verhaal. Ik twijfel nog steeds of ‘aandewaterkant ‘de juiste plek is, maar toch waag ik het erop.

De kleine kring van vertrouwelingen spreken van moed en verlangen om echt te leven. Moedig voel ik me niet. Enkel de kracht van mijn eigen twee benen, letterlijk en figuurlijk. Op de rand van het grote onbekende voel ik de juistheid van mijn beslissing. Ik, altijd in twijfel of ik wel de juiste stap zet.

Drie jaar geleden zette ik honderden stappen naar Santiago de Compostela. Toen is het erin geslopen. De verwijdering en afstand. Twee levensritmes ver uit elkaar en geen mogelijkheid meer tot balanceren. Liefde hield ons samen. De vanzelfsprekendheid van aandacht en zorg waarmee we onze kinderen omringen. Ook dat deden we samen. Al die jaren en ook nog de komende tijd.

Een tijd waarin ik aan de rand van de paardenweide ga wonen. Met spullen uit mijn grote huis omdat er genoeg is voor twee.

Er is veel verdriet en loslaten kreeg nog nooit zo’n realistische vorm. Ik ben niet de eerste en al helemaal niet de laatste die deze rauwe weg gaat. Maar dat ik hem zelf zal moeten gaan, daar is geen twijfel over. Nog enkele weken en dan laat ik mijn huis en tuin met haar helende kracht voor een tijd achter. Ik ga een nieuw nest maken om tot rust te komen.

Een plan heb ik niet en de toekomst lijkt plots zo ver weg. Vanuit een groot gezin stapte ik in mijn eigen gezin. Piepjong en onervaren was ik. Nu nader ik de 50 en ga op mezelf wonen. Levenservaring en vertrouwen op beter hoog in het vaandel dragend.

Ik weet niet of u veel van me zal lezen. Maar de wetenschap dat ik kan kiezen om te schrijven, vind ik troostend.

De zon laat het afweten deze morgen. Toch heb ik ramen en deuren wagenwijd openstaan omdat de zomerwarmte nog in mijn lijf zit. De cake, met frambozen recht uit den hof, staat ook al af te koelen. Straks wandelen we weer samen met de Velt vrienden en nadien is er traditiegetrouw iets zelfgebakken bij.

Gisteren ben ik in veertien dagen vakantie gesprongen. Het voelt nog niet zo. Wanneer ik de poort van de boerderij gisteren dicht deed, sprong het bij me binnen. Dat gesprek dat ik met mijn coördinator had waarin hij vertelt dat de nood op woningen met gedragsproblemen zo hoog is. Dat personeel (die de nodige ervaring heeft) snel afhaakt omdat het zoveel van je vraagt.

Ongeacht ze blijven zoeken naar uren heb ik realistisch gezien vanaf volgend jaar geen boerderij job meer en daarom stelde hij de vraag: zou jij het aandurven?
Veertien dagen dus…waarin mijn gedachten zeker niet stil zullen staan.

IMG_0945IMG_0942IMG_0947

Die kilte af en toe kondigt onmiskenbaar het begin van een nazomer aan. Voor mij luid de nazomer mijn jaarlijkse vakantie in, terwijl dat voor velen al een herinnering is.

Al vroeg sprong ik gisteren in mijn tuinbroek. De zonnebloemen zijn door de ochtendzon magisch belicht en het aroma van de tuin is weldadig. Op blote voeten loop ik over het vochtige gras en besef: de natuur heelt, bijna alle wonden. Over het verlangen naar wat structuur in het leven hoef je niet na te denken als je het ritme van de natuur volgt. Ieder seizoen geeft inzichten en vertrouwen dat alles weerkeert in dezelfde vorm. Die vormen kneden naar je eigen leven is een gave die je leert doorheen de jaren.

De droogte van de grond verbaasd me elke keer weer. Dat het onkruid zo makkelijk loskomt is alleen maar meegenomen. Het heeft iets meditatief en ik word er rustig van. Zonder te moeten nadenken waar ik mee bezig, stromen mijn gedachten volop.

Over de boerderij, altijd weer.

IMG_0847IMG_0896

Het brood waar ik me samen met de gasten over verheug dat het zo goed lukt. Perfect gerezen en een rokerig smaakje van de houtoven. Op het veld in de middagzon werken we de restanten van het hooi naar binnen en ontdekken een nest jonge duiven op de hooibalen. Elke dag in verwondering samen.

IMG_0908IMG_0912IMG_0917

Mijn eigen tuin stelt weelderig gedrag ten toon. Voor het eerst heb ik mispels en kweeperen. Fruitbomen met een lange geschiedenis en een meerwaarde voor de tuin, vind ik.

Rustig dartelt de zondag naar haar einde op weg naar een nieuwe week…

Belofte maakt schuld. (Lees onderstaand bericht)

IMG_0840IMG_0834IMG_0835

IMG_0879

IMG_0882

Met alle mogelijke verlengdraden heb ik me eindelijk geïnstalleerd op het terras om wat te schrijven. Te weinig licht is het enige mankement dus hang ik een beetje scheef over mijn toetsenbord. Buiten is het ideaal van temperatuur en ook de stilte die de avond met zich meebrengt is rustgevend.

Vanmorgen was ik de dag begonnen met het fototoestel in aanslag. Ik wilde u eigenlijk onze speciale boerderijdieren laten zien. Maar een platte batterij maakt dat ik al snel weer andere dingen aan het doen was.

Speciaal dus als in een haan die denkt dat hij een geit is en twee minikonijnen die leven als kippen. Niet te vergeten de tamme duif die graag in het cavia hok vertoeft. Weet dat u de foto’s nog tegoed hebt. Om zeker te weten dat ik u niets wijsmaak. Ik vind het echt bijzonder. Omwille van plaatsgebrek zijn deze dieren noodgedwongen bij elkaar gezet en gedragen ze zich ook gelijkaardig.

De geiten kijken waar het haantje blijft als ze de stal ingaan. Met zijn kleine pootjes dartelt hij zijn kudde achterna. De puppie konijnen eten kippengraan en groeien hier als kolen van. Het leven op de boerderij is zo buitengewoon en toch in balans. De seizoenen brengen de nodige structuur en de dieren leven mee in die beweging.

Nog altijd begin ik de dag met een niet te stuiten energie. Dat is ook mijn verantwoordelijke opgevallen. De mooiste boodschap vandaag was dan ook dat mijn contract verlengd is tot 31 december. En dat ze blijven zoeken naar uren om mij op de boerderij te houden. Met mijn handtekening onder het contract is het voor mij nu pas echt.

Blij als in… euforisch!

Dit wilde ik u eigenlijk ook niet onthouden na mijn betoog van gisteren. Ik mag weer volop oogsten van wat ik gezaaid heb. Dat heeft altijd een bijzondere betekenis. Met een heilige tred stap ik uit de groentetuin en het volmaakte geluk komt zeer dicht in de buurt op dat moment.
IMG_0827
Ik ben er zeker van dat de mensen die hier passeren dit geluk herkennen. Een bijzonder aangename gedachte!

Voor ik me aan het schrijven zet neem ik u even mee door mijnen hof. Schoon toch, al dat groensel. De jute zakken zijn met verse wol gevuld en wachten op het spinnewiel. Voor het geval u daar vragen over moest hebben.
IMG_0810IMG_0813IMG_0812
IMG_0815
In heel mijn lichaam voel ik het binnenstromen. Eveneens het gevoel van ontzettend fout bezig te zijn maar dat zet ik even opzij. Die eerste sigaret na 14 jaar smaakte net iets te goed en ik werd er net iets te rustig van. Ik hoop dat er geen midlife dichterbij komt, lacht die zoon van mij.

Met mijn zwijgzame protestmonument in de tuin hebben ze ook al gelachen al is daar voor mij niets lachwekkend aan. Het puinafval dat al een hele tijd een doorn in mijn tuinoog is, heb ik eigenhandig opgeruimd en de restanten spreken voor zich.

IMG_0822

De zonen die thuis wonen moeten het soms ontgelden. Helemaal niet onterecht voor alle duidelijkheid. Mijn moedervleugels klapwieken stevig de laatste tijd. Het nest wordt te klein.

Nu het zondagmiddag en stil in huis is, denk ik aan de evolutie. De tijd van grote angst voor het lege nest lijkt voorbij. Er komt ruimte voor op mezelf te zijn. Langzaam maar vastberaden sloop dit gevoel mijn lichaam en geest binnen. Ik vind deze gedachte bijzonder spannend.

Boven een glas wijn en die noodlottige sigaret deel ik deze gedachten met mijn nageslacht. En zoals altijd prijs ik mezelf en de relatie die ik met hen heb. Het komende jaar gaan mijn zonen allebei op eigen benen wonen. De vanzelfsprekendheid waarmee ze mij bestempelen als hun grootste supporter, vind ik geruststellend. Als ze mij zoeken zullen ze mij wel vinden, ook al wonen we niet meer onder hetzelfde dak.

Door al die gesprekken van de laatste weken kom ik tot mezelf en tegelijkertijd omarm ik groei en verandering. Loslaten kan zo beladen zijn toch laat ik het hier bevrijdend klinken. Mijn moeder zijn blijft in beweging. Maar omdat ik steeds vaker de kunst beheers om het los te laten, geeft het me vleugels. Ik reik over het nest of nestel me er juist dieper in. Groei geeft de nodige zuurstof om te zoeken naar een balans.

Langzaam maar zeker zie ik tijdens dit schrijven de zon ondergaan. Morgen komt ze zeker weer op.