door aandewaterkant

De laatste dagen woon ik aan zee.

Al vaak heb ik teruggedacht aan de tijd dat ik hier met mijn kleine jongens was. Jaren zijn weggesmolten niet wetend hoe dat zo snel kon gaan. De tijd die verglijdt is geen deel van mijn gedachten geweest door de dagelijkse beslommeringen van de laatste jaren. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit naar de avond verlangd heb wanneer de ochtend nog maar net begonnen was.

Als de dag regenachtig begint en alle strand en wandelplannen in het water vallen, voel ik het. Een onzekerheid die me overvalt na het achterlaten van mijn leven. Nog steeds kan ik er intens ongelukkig van worden. Al vaak hoorde ik dat tijd een belangrijke plaats mag innemen om te verwerken wat geweest is maar eveneens het wennen aan al dat nieuwe in je leven.

Stilaan begin ik te beseffen hoe het werkt al dat afscheid nemen.

Vooraleer u denkt dat dit het volgende bericht in mineur is, schakel ik over op een andere modus.

Ik heb hem al dikwijls bekeken vandaag. De foto die gisteren genomen is op een winderig staketsel aan zee. Mijn jongens en hun meisjes en ik er middenin. Ik zie bij mezelf de sporen van het laatste jaar, zeker nu mijn haar een natuurlijk grijze vorm aanneemt.

Ook deze onverwachte foto waar ik lach van geluk omdat alles wat ik liefheb dichtbij is. En die ik u niet wil onthouden.
IMG_1583

Advertenties