Vier jaar geleden was het vandaag donderdag. Mijn plan was die dag nog een laatste keer gezond te koken maar het werden frietjes van de frituur. Er was ook nog een afscheidsbezoek en voor de zoveelste keer keek ik mijn rugzak na. Ik moest niet meer twijfelen. Mijn voorbereiding was minutieus geweest.

Het was glashelder. De volgende dag zou ik voor een paar weken alles en iedereen achterlaten en op stap gaan voor mezelf, om en bij de 800 km met alles wat ik nodig had op mijn rug. Geen idee wat ik kon verwachten probeerde ik de slaap te vatten, een paar uur verwijderd van het vertrek van mijn eerste trein.

Vandaag ben ik vroeg thuisgekomen. Na een nachtje slapen op het werk. Alsof het zo moest zijn was ik al wakker om 5 uur. Meteen kwam de ochtend van vier jaar geleden op mijn netvlies. Toen kreeg ik geen hap door de keel maar vandaag zorg ik voor een ontbijtje met mezelf. In een leven dat niets meer heeft van het leven van toen.

Een aantal maanden geleden ben ik opnieuw een weg ingeslagen. Eveneens onbekend en overgoten met vragen. Mijn nieuwe woonst is af en toe al een keer echt mijn plek. Tegen alle verdriet en gemis in probeer ik weer op te bouwen.

27 jaar kookte en zorgde ik voor een gezin, met huis en tuin, vaak geen tijd voor mezelf en altijd bezig. In de supermarkt laadde ik mijn kar vol en als sneeuw voor de zon verdween wat erin zat. Wat ik poetste en veegde was snel vergeten met het jong volk dat binnen en buiten liep. Ik had niets liever dan volk en gezelligheid over de vloer.

Wanneer ik met een naar mijn gevoel te kleine boodschappentas door de supermarkt loop, voel ik het gemis. Weer eten met een bord op je schoot voor de televisie, doet raar en het duurt ook een hele tijd om een wasmachine vol te krijgen.

Ik heb een leven achtergelaten, dat klinkt dramatisch en soms is het ook zo. Vallen en opstaan krijgen echt betekenis wanneer ik over mijn tranen lijk te struikelen en niet meer kan nadenken. Ik vrees dat ik het alleen zijn op mijn voorhoofd heb staan, boven mijn vermoeide ogen.

Toch is er altijd dat stemmetje, soms luidop als een klok binnenin. Af en toe al eens berustend. Dat mijn keuze de juiste was. Dat mijn nieuwe leven me af en toe al past.

Met dit nieuwe leven in mij ga ik de lente in. Beseffend dat je de tijd nooit kan uitschakelen. Spijtig genoeg ook niet voor verdriet en verwerking.

Tijd voor koffie…