door aandewaterkant

Daar stond ik ooit ook, aan de schoolpoort. Denkend over een evenwichtig maal dat allicht tijdig op tafel zou staan. Aanwezig als moeder in een overtreffende vorm waarin ik zorgen en liefhebben op een natuurlijke manier als werkwoorden beschouwde. Ik zie mezelf nu in die tijd. Vol overgave in het goed willen doen. Veeleisend voor mezelf naast een lat die ik steeds hoger legde. Met kleine handjes naast mij die groter werden en een tijd die erover liep als een trein. Dat besef ik nu pas, jaren later.

De stabiliteit van de tijd is iets wonderlijk en hij glijdt gelijkmatig voorbij. Toch lijken minuten vaak uren te duren. Terwijl jaren zich kunnen verspreiden als ware het seconden.

15 november is zowel veraf als nog dichtbij. Die dag verhuisde ik de dozen die ik verzamelde uit het grote huis naar mijn nieuwe plek. Het was er leeg maar voor mij meteen een warme plek om thuis te leren komen. Want dat ik het moest leren, blijkt nu, weken later.

De eerste nacht liep ik dronken naar mijn plek. Na een emotionele avond waar ik niet eens zoveel dronk maar het leek alsof de glaasjes wijn in mijn lichaam ontploften. Ik voelde me rijker en zieliger dan ooit terwijl ik mijn maag boven het toilet omdraaide.

Net zoals de tijd, vind ik stilaan weer wat stabiliteit terug. Mijn werk en de zorg die ik daar kan geven is een hulp. De raad om goed voor jezelf te zorgen is een huizenhoog cliché toch niets minder waar dan dat.

Natuurlijk zijn er mensen die me zeggen dat mijn gezicht als verdriet leest. Dat donkere kringen mijn ogen omringen en dat ik wat gewicht verloren heb, wat ik overigens het minst erg vind. Ik lijk op wat ik ben en voel. Niets meer of minder dan dat…

Advertenties