aandewaterkant

aandewaterkant

Maand: januari, 2014

De koude stroomt langs mijn benen. Ik schrik en sluit het raam. Gisteren deed ik het anders. Met tegenzin maar vastbesloten spring ik de fiets op. Hierbij verplicht ik mezelf om frisse lucht in te ademen. Buiten zijn was vaak een ontsnapping uit de beslotenheid van een kamer vol gevoel, of het ontbreken ervan. Met weemoed denk ik er deze dagen aan terug.

Ik luister naar de geluiden van mijn tuin en de vogels. Zonder meer jaren lang een vrijheid die ik op moeilijke momenten benutte. De geur van versgemaaid gras of de vochtigheid van een mistige ochtend. Terwijl ik onder het afdak schuil, stroomt de regen langs de rand. Tranende wolken zijn altijd levengevend.

Een oude zitbank met zijn bloemen kussens, en het wankele bankje aan de blauwe regen. De stenen vensterbank aan mijn slaapkamer was net groot genoeg voor mijn billen. Achter in de tuin rook het vaak donker omdat er weinig zon was. Een traaggroeiende gingko biloba en het onkruidplekje waaronder Mats de hond begraven ligt. De voortuin waar ik mij probeerde te houden aan de regels van de seizoenen en kleurenkunst.

Mijn handen woelen al een tijdje niet meer in de aarde. Ik ben weg op de boerderij en woon ondertussen één hoog.

Op elk moment van de dag heb ik gewandeld door mijn tuin. Na en tijdens regen, onder zon en wolken. Zelfs een ijskoude neus halen was deugddoend en er was altijd wel iets wat groeide en bloeide waar ik blij van werd.

Nu besef ik dat het afscheid voor de deur staat. Een besef waar ik bijna niet aan durf komen. Niemand zegt me hoe ik het moet doen. Alleen maar dat het pijn doet en daar twijfel ik dan ook geen moment aan.

Het grote huis met haar mooie tuin is niet voor mijn budget weggelegd. Ook omdat ik bewust kies om nadien nog in vrijheid te kunnen leven.

Er is geen haast bij. De realiteit tikt elke dag een stukje onduidelijkheid weg. Elke dag vorm geven aan dit gegeven is geen cadeau. Toch is deze zondag van ochtend tot avond verlopen in rust, ondanks het gevoel.

Het juiste gezelschap maakt natuurlijk het grote verschil…

Advertenties

Daar stond ik ooit ook, aan de schoolpoort. Denkend over een evenwichtig maal dat allicht tijdig op tafel zou staan. Aanwezig als moeder in een overtreffende vorm waarin ik zorgen en liefhebben op een natuurlijke manier als werkwoorden beschouwde. Ik zie mezelf nu in die tijd. Vol overgave in het goed willen doen. Veeleisend voor mezelf naast een lat die ik steeds hoger legde. Met kleine handjes naast mij die groter werden en een tijd die erover liep als een trein. Dat besef ik nu pas, jaren later.

De stabiliteit van de tijd is iets wonderlijk en hij glijdt gelijkmatig voorbij. Toch lijken minuten vaak uren te duren. Terwijl jaren zich kunnen verspreiden als ware het seconden.

15 november is zowel veraf als nog dichtbij. Die dag verhuisde ik de dozen die ik verzamelde uit het grote huis naar mijn nieuwe plek. Het was er leeg maar voor mij meteen een warme plek om thuis te leren komen. Want dat ik het moest leren, blijkt nu, weken later.

De eerste nacht liep ik dronken naar mijn plek. Na een emotionele avond waar ik niet eens zoveel dronk maar het leek alsof de glaasjes wijn in mijn lichaam ontploften. Ik voelde me rijker en zieliger dan ooit terwijl ik mijn maag boven het toilet omdraaide.

Net zoals de tijd, vind ik stilaan weer wat stabiliteit terug. Mijn werk en de zorg die ik daar kan geven is een hulp. De raad om goed voor jezelf te zorgen is een huizenhoog cliché toch niets minder waar dan dat.

Natuurlijk zijn er mensen die me zeggen dat mijn gezicht als verdriet leest. Dat donkere kringen mijn ogen omringen en dat ik wat gewicht verloren heb, wat ik overigens het minst erg vind. Ik lijk op wat ik ben en voel. Niets meer of minder dan dat…