door aandewaterkant

Het is heel wat minder werk wanneer je niet meer op de begane grond woont. Geen rondjes door de tuin en ondertussen wat woelen in de aarde of zoals nu aan herfstopruiming doen. Dat heb ik nog niet gemist. Ik haal nu mijn frisse neus door een ritje naar de winkel of de markt. Dan kijk ik naar andere tuinen en huizen. Waar kleine en grote gezinnen wonen. En waar de weemoed van veel missen niet echt leeft.

Ik stapte met mijn twee voeten in een verwerkingsproces na de verhuis. De afstand en rust doet me goed. Het helpt om beter te kunnen kijken naar wat was. Het is een thuiskomen, iets wat ik nooit had durven dromen. Kleine dingen helpen me hierbij. De zon die ik overal binnenkrijg en het zicht op de paarden vlakbij. Het ontbreken van twijfel over mijn beslissing, maakt dat ik verder kan.

Natuurlijk ziet mijn leven er anders uit. Bijna in niets te vergelijken met een jaar geleden. Toen was ik nog wanhopig aan het proberen te redden wat er te redden kon worden. Achteraf bekeken probeerde ik te hard maar wel als resultaat dat ik mij dat tenminste niet moet verwijten.

Het gevoel dat ik opnieuw begonnen ben, is er nog niet. Maar ik probeer dag na dag aan dit nieuwe leven te wennen. Slaap en eet al een beetje beter.

De geluiden van de andere mensen in dit grote huis storen me niet. Het geeft een gevoel van niet alleen zijn. Er wordt gekookt en gelachen. Kinderen zeuren en moeders sussen. We zeggen elkaar gedag bij het binnen en buiten gaan. Zaterdag hielp mijn Portugese buurman met wat spullen verhuizen. Misschien vraag ik hen wel eens op de koffie. Zo wordt mijn nieuwe plek eveneens een plek van ontmoeten. Mijn jongens moeten er nog aan wennen maar als moeder kookt, al is het op een andere plek als thuis, lachen en praten we zoals vanouds.

Home is where the heart is…

Advertenties