door aandewaterkant

Wanneer ze tegen me zegt dat ik er anders maar beter uitzie, schrik ik. Omdat ik denk dat ze het aan me zien. De radeloosheid en het verdriet van de laatste maanden hebben me getekend. De spiegel vertelt me meer dan ik wil zien.

De boerderij en haar mensen hebben me op de been gehouden. De hoop op beter ook.

Ik heb mezelf honderd keer dezelfde vraag gesteld. Wanneer kan je echt weten dat er drastische beslissingen moeten genomen worden? En hoe maak ik de juiste keuze? Het moment kwam. Ik voelde dat er geen keuze meer was.

Op maandag brengen we de tijd door aan de houtoven. Na een jaar proberen en veel vloeken is het me gelukt de meest fantastische broodjes te bakken op een artisanale manier.

Hij staat naast mij. Met zijn kinderlijk enthousiasme verpakt in een groot mannenlijf. Wanneer we het brood op de roosters zetten om af te koelen, spreekt hij heel wijs: Alles komt goed, Katrien, echt!

Waarom hij het plots zegt weet ik niet maar het pakt me zo, en we lachen er samen ook om. Het volgende moment huil ik, zoals dat nu maar even moet kunnen in deze dagen van woeligheid.

Schrijven doet deugd. Dat is alvast een zekerheid.

Advertenties