door aandewaterkant

Twee prachtige paarden in een gras groene weide. Wanneer ik aan de rand van de weide kom, twijfelen ze niet en zoeken mijn gezelschap. Het grote hoofd buigt en laat zich gewillig betasten. Dit kan geen toeval zijn.

Vanaf vandaag schrijf ik een nieuw verhaal. Ik twijfel nog steeds of ‘aandewaterkant ‘de juiste plek is, maar toch waag ik het erop.

De kleine kring van vertrouwelingen spreken van moed en verlangen om echt te leven. Moedig voel ik me niet. Enkel de kracht van mijn eigen twee benen, letterlijk en figuurlijk. Op de rand van het grote onbekende voel ik de juistheid van mijn beslissing. Ik, altijd in twijfel of ik wel de juiste stap zet.

Drie jaar geleden zette ik honderden stappen naar Santiago de Compostela. Toen is het erin geslopen. De verwijdering en afstand. Twee levensritmes ver uit elkaar en geen mogelijkheid meer tot balanceren. Liefde hield ons samen. De vanzelfsprekendheid van aandacht en zorg waarmee we onze kinderen omringen. Ook dat deden we samen. Al die jaren en ook nog de komende tijd.

Een tijd waarin ik aan de rand van de paardenweide ga wonen. Met spullen uit mijn grote huis omdat er genoeg is voor twee.

Er is veel verdriet en loslaten kreeg nog nooit zo’n realistische vorm. Ik ben niet de eerste en al helemaal niet de laatste die deze rauwe weg gaat. Maar dat ik hem zelf zal moeten gaan, daar is geen twijfel over. Nog enkele weken en dan laat ik mijn huis en tuin met haar helende kracht voor een tijd achter. Ik ga een nieuw nest maken om tot rust te komen.

Een plan heb ik niet en de toekomst lijkt plots zo ver weg. Vanuit een groot gezin stapte ik in mijn eigen gezin. Piepjong en onervaren was ik. Nu nader ik de 50 en ga op mezelf wonen. Levenservaring en vertrouwen op beter hoog in het vaandel dragend.

Ik weet niet of u veel van me zal lezen. Maar de wetenschap dat ik kan kiezen om te schrijven, vind ik troostend.

Advertenties