door aandewaterkant

Die kilte af en toe kondigt onmiskenbaar het begin van een nazomer aan. Voor mij luid de nazomer mijn jaarlijkse vakantie in, terwijl dat voor velen al een herinnering is.

Al vroeg sprong ik gisteren in mijn tuinbroek. De zonnebloemen zijn door de ochtendzon magisch belicht en het aroma van de tuin is weldadig. Op blote voeten loop ik over het vochtige gras en besef: de natuur heelt, bijna alle wonden. Over het verlangen naar wat structuur in het leven hoef je niet na te denken als je het ritme van de natuur volgt. Ieder seizoen geeft inzichten en vertrouwen dat alles weerkeert in dezelfde vorm. Die vormen kneden naar je eigen leven is een gave die je leert doorheen de jaren.

De droogte van de grond verbaasd me elke keer weer. Dat het onkruid zo makkelijk loskomt is alleen maar meegenomen. Het heeft iets meditatief en ik word er rustig van. Zonder te moeten nadenken waar ik mee bezig, stromen mijn gedachten volop.

Over de boerderij, altijd weer.

IMG_0847IMG_0896

Het brood waar ik me samen met de gasten over verheug dat het zo goed lukt. Perfect gerezen en een rokerig smaakje van de houtoven. Op het veld in de middagzon werken we de restanten van het hooi naar binnen en ontdekken een nest jonge duiven op de hooibalen. Elke dag in verwondering samen.

IMG_0908IMG_0912IMG_0917

Mijn eigen tuin stelt weelderig gedrag ten toon. Voor het eerst heb ik mispels en kweeperen. Fruitbomen met een lange geschiedenis en een meerwaarde voor de tuin, vind ik.

Rustig dartelt de zondag naar haar einde op weg naar een nieuwe week…

Advertenties