door aandewaterkant

Herademen is niet hetzelfde als in en uit ademen. Dat voel ik wanneer ik bij het wakker worden kijk op mijn wekker en luister naar de wind die zich door het open raam binnen slingert. Deze wind is alles wat ik hoor. Zelfs mijn straatgenoten lijken er zich van bewust en houden zich onderdanig aan mijn staat van zijn. Zen.

De meeste vrouwen gaan niet door het bos, antwoordt hij, omdat ik me afvraag welke weg ik best op fiets. Meer heb ik op dat moment niet nodig. Na een uur draai ik met een gloeiend gezicht onze oprit op. Onafgebroken trapte ik me door het duistere bos, met af en toe een ijskoude zucht op mijn blote benen. Het bos is op de heenweg vrolijk tjirpend van de krekels, nu ijselijk stil van de nacht.

Het grote huis is drie dagen van mij. Man en kinderen zijn uitgevlogen, zoekend naar een ‘even tussenuit’ gevoel.

Herademen is wat ik voel. Dit voelen is weten en beseffen dat de rust die ik ervaar meer dan nodig is. De dag ligt voor mij zonder plan. Geen moeder. Geen vrouw. Even voor mezelf, ik.

IMG_0715

Advertenties