aandewaterkant

aandewaterkant

Maand: augustus, 2013

Belofte maakt schuld. (Lees onderstaand bericht)

IMG_0840IMG_0834IMG_0835

IMG_0879

IMG_0882

Met alle mogelijke verlengdraden heb ik me eindelijk geïnstalleerd op het terras om wat te schrijven. Te weinig licht is het enige mankement dus hang ik een beetje scheef over mijn toetsenbord. Buiten is het ideaal van temperatuur en ook de stilte die de avond met zich meebrengt is rustgevend.

Vanmorgen was ik de dag begonnen met het fototoestel in aanslag. Ik wilde u eigenlijk onze speciale boerderijdieren laten zien. Maar een platte batterij maakt dat ik al snel weer andere dingen aan het doen was.

Speciaal dus als in een haan die denkt dat hij een geit is en twee minikonijnen die leven als kippen. Niet te vergeten de tamme duif die graag in het cavia hok vertoeft. Weet dat u de foto’s nog tegoed hebt. Om zeker te weten dat ik u niets wijsmaak. Ik vind het echt bijzonder. Omwille van plaatsgebrek zijn deze dieren noodgedwongen bij elkaar gezet en gedragen ze zich ook gelijkaardig.

De geiten kijken waar het haantje blijft als ze de stal ingaan. Met zijn kleine pootjes dartelt hij zijn kudde achterna. De puppie konijnen eten kippengraan en groeien hier als kolen van. Het leven op de boerderij is zo buitengewoon en toch in balans. De seizoenen brengen de nodige structuur en de dieren leven mee in die beweging.

Nog altijd begin ik de dag met een niet te stuiten energie. Dat is ook mijn verantwoordelijke opgevallen. De mooiste boodschap vandaag was dan ook dat mijn contract verlengd is tot 31 december. En dat ze blijven zoeken naar uren om mij op de boerderij te houden. Met mijn handtekening onder het contract is het voor mij nu pas echt.

Blij als in… euforisch!

Dit wilde ik u eigenlijk ook niet onthouden na mijn betoog van gisteren. Ik mag weer volop oogsten van wat ik gezaaid heb. Dat heeft altijd een bijzondere betekenis. Met een heilige tred stap ik uit de groentetuin en het volmaakte geluk komt zeer dicht in de buurt op dat moment.
IMG_0827
Ik ben er zeker van dat de mensen die hier passeren dit geluk herkennen. Een bijzonder aangename gedachte!

Voor ik me aan het schrijven zet neem ik u even mee door mijnen hof. Schoon toch, al dat groensel. De jute zakken zijn met verse wol gevuld en wachten op het spinnewiel. Voor het geval u daar vragen over moest hebben.
IMG_0810IMG_0813IMG_0812
IMG_0815
In heel mijn lichaam voel ik het binnenstromen. Eveneens het gevoel van ontzettend fout bezig te zijn maar dat zet ik even opzij. Die eerste sigaret na 14 jaar smaakte net iets te goed en ik werd er net iets te rustig van. Ik hoop dat er geen midlife dichterbij komt, lacht die zoon van mij.

Met mijn zwijgzame protestmonument in de tuin hebben ze ook al gelachen al is daar voor mij niets lachwekkend aan. Het puinafval dat al een hele tijd een doorn in mijn tuinoog is, heb ik eigenhandig opgeruimd en de restanten spreken voor zich.

IMG_0822

De zonen die thuis wonen moeten het soms ontgelden. Helemaal niet onterecht voor alle duidelijkheid. Mijn moedervleugels klapwieken stevig de laatste tijd. Het nest wordt te klein.

Nu het zondagmiddag en stil in huis is, denk ik aan de evolutie. De tijd van grote angst voor het lege nest lijkt voorbij. Er komt ruimte voor op mezelf te zijn. Langzaam maar vastberaden sloop dit gevoel mijn lichaam en geest binnen. Ik vind deze gedachte bijzonder spannend.

Boven een glas wijn en die noodlottige sigaret deel ik deze gedachten met mijn nageslacht. En zoals altijd prijs ik mezelf en de relatie die ik met hen heb. Het komende jaar gaan mijn zonen allebei op eigen benen wonen. De vanzelfsprekendheid waarmee ze mij bestempelen als hun grootste supporter, vind ik geruststellend. Als ze mij zoeken zullen ze mij wel vinden, ook al wonen we niet meer onder hetzelfde dak.

Door al die gesprekken van de laatste weken kom ik tot mezelf en tegelijkertijd omarm ik groei en verandering. Loslaten kan zo beladen zijn toch laat ik het hier bevrijdend klinken. Mijn moeder zijn blijft in beweging. Maar omdat ik steeds vaker de kunst beheers om het los te laten, geeft het me vleugels. Ik reik over het nest of nestel me er juist dieper in. Groei geeft de nodige zuurstof om te zoeken naar een balans.

Langzaam maar zeker zie ik tijdens dit schrijven de zon ondergaan. Morgen komt ze zeker weer op.

Herademen is niet hetzelfde als in en uit ademen. Dat voel ik wanneer ik bij het wakker worden kijk op mijn wekker en luister naar de wind die zich door het open raam binnen slingert. Deze wind is alles wat ik hoor. Zelfs mijn straatgenoten lijken er zich van bewust en houden zich onderdanig aan mijn staat van zijn. Zen.

De meeste vrouwen gaan niet door het bos, antwoordt hij, omdat ik me afvraag welke weg ik best op fiets. Meer heb ik op dat moment niet nodig. Na een uur draai ik met een gloeiend gezicht onze oprit op. Onafgebroken trapte ik me door het duistere bos, met af en toe een ijskoude zucht op mijn blote benen. Het bos is op de heenweg vrolijk tjirpend van de krekels, nu ijselijk stil van de nacht.

Het grote huis is drie dagen van mij. Man en kinderen zijn uitgevlogen, zoekend naar een ‘even tussenuit’ gevoel.

Herademen is wat ik voel. Dit voelen is weten en beseffen dat de rust die ik ervaar meer dan nodig is. De dag ligt voor mij zonder plan. Geen moeder. Geen vrouw. Even voor mezelf, ik.

IMG_0715

Het geluid van een ontwakende merel kondigt de ochtend aan en ik luister terwijl mijn open ogen staren naar een donker plafond. Altijd weer een bijzonder moment wanneer de vogels ontwaken en je de transformatie voelt gebeuren. De nacht wordt altijd weer dag en daarmee zijn er nog zekerheden. Slapeloosheid in al haar vormen is meer dan vervelend, al is verveling niet het juiste woord in het midden van de nacht. Voor verveling zou geen ruimte mogen zijn. Je neer vleien, ogen toe en slapen is niet aan mij besteed.

De merels trekken zich er niets van aan en hun biologische tikker geeft enkel het begin van de dag aan. Vanuit de boom wordt er gecommuniceerd naar de overkant van de straat. Ik draai me nog eens om en sluit mijn ogen. Nog twee uur bed liggen voor de boeg.

Natuurlijk is er na zo’n nacht een nieuwe dag die zich onverstoorbaar toont. Met een lijf dat niet uitgerust is, zet ik mijn voeten in een nieuwe dag.

Ik schrijf over deze laatste nacht omdat die vers in mijn geheugen ligt. Nog geen 24 geleden dat ik in het donker droomde, wakker schrok en niet meer in slaap kon geraken. Op dit moment, en uren later, lijkt de dag weg te smelten. Nutteloos om te beschrijven hoe dat voelt. U hebt er allemaal een stukje van.

Maar kijk. De tuin is blij en vrolijk. Zonder meer.

IMG_0754IMG_0755IMG_0752