aandewaterkant

aandewaterkant

Maand: juli, 2013

In de winter kijk ik vaak naar de plas in de tuin die er dan wat troosteloos bij ligt. Het water wordt donker omdat de filter niet werkt en zuivert. 13 jaar geleden stond de zwembadhype nog in zijn kinderschoenen. De eerste zomer was een schot in de roos met weken aan een stuk tropische temperaturen met de daarbij horende zwempartijen.

Deze dagen geniet ik wel van het zwembad in onze tuin. Nog meer van de aantrekkingskracht op vrienden van dicht en verder weg. Er worden eten en flesjes meegebracht en klein en groot springt en plonst dat het een lieve lust is. Gezellige drukte in mijn anders zo rustige tuin.

IMG_0738

Op de boerderij is het deze dagen zinderend warm. De namiddagen werken we in de stallen of zoveel mogelijk onder de bomen. We lassen een extra waterronde in voor de dieren en maken confituur van het overtollig fruit. Genietend van boerderij geuren en kleuren.

Over de boerderij kan ik na al die maanden een mooi verhaal schrijven. Dat vertelde ik vorige week toen ik tegenover mijn coördinator zat. Mijn interim op de boerderij loopt tot einde dit jaar en ik vertel hem dat ik niet meer terug naar de verzorging wil. Dit na rijp beraad binnenin mezelf. Het zal dus nog even afwachten worden wat ik ga doen in 2014.

Kijk ondertussen nog even mee naar plaatjes waar ik heel de dag ‘mag’ werken.

IMG_0710IMG_0717IMG_0736IMG_0719IMG_0728IMG_0731

Heerlijk…toch?

Met vlotte tred fiets ik richting stad. Eerder vandaag zag ik in de krant reclame voor het straattheater. Ik ben de drukte nog niet ingestapt of ik verlang al terug naar de rust. Deze drie dagen van vakantie doen me goed. Het lijkt wel of ik de voorjaarspoets wil inhalen en de keuken blinkt weer van ordelijkheid. De kasten zijn bijgevuld en een lange lijst boodschappen kan afgevinkt worden.

Vandaag was ik enkel op de boerderij om de dieren eten te geven. Niets meer zen dan dat. Ik ben er altijd langer dan gepland en laat ik dat nu niet erg vinden.

Maar de drukte dus. Op het terras van mijn stamkroegje drink ik een wijntje en geniet van de laatste streep zonnestraal. Het ligt een beetje buiten de stad en het is er vredig.

Ik voel eens met mijn vinger aan mijn hals en denk weer aan de onberispelijke dame die mij de hanger met een gouden slotje verkocht. Het is natuurlijk absurd dat ik het niet durf dragen uit schrik om het te verliezen. Mijn schelp die ik kocht toen ik aankwam in Compostela na 810 km stappen.

IMG_0694