door aandewaterkant

Televisie kijken is niet echt aan mij besteed. Tenzij ik de buitenwereld even wil uitsluiten en daarbij languit kan zetel hangen. Als ik dan voor iets kies is het meestal geen serie die steevast te luid is en waarbij ik dan toch nog moet nadenken waar de juiste draad zit.

Gisterenavond belandde ik zo op de zetel. Alleen en baas over de afstandsbediening, zap ik wat in het rond.

Zo kom ik bij ‘Liefde voor later’ op de Nederlandse televisie. Anita Witzier volgt een jaar lang gezinnen waarvan vader of moeder ongeneeslijk ziek zijn. Met behulp van een herinneringsdoos verzamelt de zieke ouder herinneringen die waardevol kunnen zijn voor later. Aan het programma is ook een rouwtherapeute verbonden die mee op weg gaat in deze toch wel ingrijpende situatie. Want hoe kan je in godsnaam aan zeer jonge kinderen uitleggen dat mama of papa er binnenkort niet meer zullen zijn.

Als er iemand dit programma kan presenteren, is het Anita. Haar empatisch vermogen en interesse zonder daarbij de humor uit het oog te verliezen is groot. Geen evidentie bij zulk een beladen onderwerp.

Ondanks de enorme tristesse van het programma, word je meegesleurd in een verhaal van optimisme en grenzeloos genieten van kleine dingen. Alles overspoelt door een diep respect voor het leven en zijn beperkingen. Liefde in een overtreffende vorm.

Het programma laat een heel andere kant van afscheid nemen zien. Op het einde hou ik het niet meer als ik zie hoe die kleine handjes de kist van mama schilderen. Het zand uit de zandbak gaat mee naar de begraafplaats. Vier schopjes zand die op de kleurige kist vallen.

Het onvermijdelijke heerst in het programma. Maar zo mooi zag ik het nog nooit. Mijn avond zetel hangen kreeg een heel andere dimensie.

Advertenties