door aandewaterkant

U had het natuurlijk al gedacht dat ik niet meer elke dag zou schrijven. Tijd voor mezelf is opnieuw een illusie. Mijn lijf is moe en in bed kruipen was de eerste dagen bij schemering. Extra vroeg dus.

Een boerderij en haar werking die stil ligt aan het begin van de lente is eigenlijk geen goede zaak. Ik probeer nu de tijd in te halen door zelf veel te doen maar evenveel tijd te steken in het delegeren. Lukt me aardig. Zo ben ik bijna rond met het erf opkuisen en orde te brengen in de chaos van de lente serre. Tijdens mijn afwezigheid zijn de konijnen een nacht ontsnapt. Resultaat: een aantal nesten waar ik nog geen blijf mee weet. Het aardbeienbed is een voederbak voor merels omdat ik nog geen tijd voor netten had. Laat de vogels er dit jaar maar blij mee zijn.

Vorige week had ik ook eindevaluatie op de academie. Om een lang verhaal kort te maken kan ik zeggen dat ik naar het vierde jaar beeldhouwen kan. Hoe ik de start van dat jaar weer ga combineren met de boerderij, weet ik nog niet zo goed. Daarvoor zou de week net één dag extra moeten hebben. Voorlopig kan ik geen keuze maken en zal het weer gas geven zijn vanaf september. Nu heb ik een welverdiende academievakantie.

Vandaag heb ik ook weer iets bijzonders gedaan. Zelf rust uitstralen is de boodschap, zegt Staf, de schapenscheerder. Ik zie dat eens de schapen in zijn handen liggen, ze zich volledig overgeven.

De wol van twee schapen heb ik meegebracht. Mijn afstudeerproject op de academie gaat in teken van natuurlijke materialen staan. Al maar eens nadenken over experimenteren met wol.

De foto’s spreken voor zichzelf. Al ziet u mij niet staan maar als het u moest interesseren. Ik sta vol bewondering naar deze ambacht te kijken.

IMG_0522IMG_0528IMG_0525IMG_0530
IMG_0533

Advertenties