aandewaterkant

aandewaterkant

Maand: juni, 2013

Televisie kijken is niet echt aan mij besteed. Tenzij ik de buitenwereld even wil uitsluiten en daarbij languit kan zetel hangen. Als ik dan voor iets kies is het meestal geen serie die steevast te luid is en waarbij ik dan toch nog moet nadenken waar de juiste draad zit.

Gisterenavond belandde ik zo op de zetel. Alleen en baas over de afstandsbediening, zap ik wat in het rond.

Zo kom ik bij ‘Liefde voor later’ op de Nederlandse televisie. Anita Witzier volgt een jaar lang gezinnen waarvan vader of moeder ongeneeslijk ziek zijn. Met behulp van een herinneringsdoos verzamelt de zieke ouder herinneringen die waardevol kunnen zijn voor later. Aan het programma is ook een rouwtherapeute verbonden die mee op weg gaat in deze toch wel ingrijpende situatie. Want hoe kan je in godsnaam aan zeer jonge kinderen uitleggen dat mama of papa er binnenkort niet meer zullen zijn.

Als er iemand dit programma kan presenteren, is het Anita. Haar empatisch vermogen en interesse zonder daarbij de humor uit het oog te verliezen is groot. Geen evidentie bij zulk een beladen onderwerp.

Ondanks de enorme tristesse van het programma, word je meegesleurd in een verhaal van optimisme en grenzeloos genieten van kleine dingen. Alles overspoelt door een diep respect voor het leven en zijn beperkingen. Liefde in een overtreffende vorm.

Het programma laat een heel andere kant van afscheid nemen zien. Op het einde hou ik het niet meer als ik zie hoe die kleine handjes de kist van mama schilderen. Het zand uit de zandbak gaat mee naar de begraafplaats. Vier schopjes zand die op de kleurige kist vallen.

Het onvermijdelijke heerst in het programma. Maar zo mooi zag ik het nog nooit. Mijn avond zetel hangen kreeg een heel andere dimensie.

Waar ik liep gisteren.

IMG_0595IMG_0591IMG_0600IMG_0607

Wolwasserij.

IMG_0558

IMG_0561

IMG_0548

IMG_0554

IMG_0550

Ik ben wat dichterbij het gebloemte gaan hangen. Mijn rondgang bij valavond door de tuin is een van de betere momenten. Het geurt en kleurt overal. Een explosie van groei heeft zich over de tuin laten gaan en niet wetend waar eerst kijken, loop ik mijn rondje.

Bijna middag en de volgende dag ondertussen en nog steeds in mijn aanvaardbaar uitziende nachtkledij, een folieke voor mijn ziekenhuisopname. Te duur voor slaapkledij maar schoon is het wel, met rode roosjes.

Na de middag zal er, na de onweersbui, weer zon en zachte wind zijn. Goed genoeg om lakens te laten wapperen. Voor de rest geen plannen en toch zoveel dat ik niet kan kiezen. Koffie, ja eerst koffie…

U had het natuurlijk al gedacht dat ik niet meer elke dag zou schrijven. Tijd voor mezelf is opnieuw een illusie. Mijn lijf is moe en in bed kruipen was de eerste dagen bij schemering. Extra vroeg dus.

Een boerderij en haar werking die stil ligt aan het begin van de lente is eigenlijk geen goede zaak. Ik probeer nu de tijd in te halen door zelf veel te doen maar evenveel tijd te steken in het delegeren. Lukt me aardig. Zo ben ik bijna rond met het erf opkuisen en orde te brengen in de chaos van de lente serre. Tijdens mijn afwezigheid zijn de konijnen een nacht ontsnapt. Resultaat: een aantal nesten waar ik nog geen blijf mee weet. Het aardbeienbed is een voederbak voor merels omdat ik nog geen tijd voor netten had. Laat de vogels er dit jaar maar blij mee zijn.

Vorige week had ik ook eindevaluatie op de academie. Om een lang verhaal kort te maken kan ik zeggen dat ik naar het vierde jaar beeldhouwen kan. Hoe ik de start van dat jaar weer ga combineren met de boerderij, weet ik nog niet zo goed. Daarvoor zou de week net één dag extra moeten hebben. Voorlopig kan ik geen keuze maken en zal het weer gas geven zijn vanaf september. Nu heb ik een welverdiende academievakantie.

Vandaag heb ik ook weer iets bijzonders gedaan. Zelf rust uitstralen is de boodschap, zegt Staf, de schapenscheerder. Ik zie dat eens de schapen in zijn handen liggen, ze zich volledig overgeven.

De wol van twee schapen heb ik meegebracht. Mijn afstudeerproject op de academie gaat in teken van natuurlijke materialen staan. Al maar eens nadenken over experimenteren met wol.

De foto’s spreken voor zichzelf. Al ziet u mij niet staan maar als het u moest interesseren. Ik sta vol bewondering naar deze ambacht te kijken.

IMG_0522IMG_0528IMG_0525IMG_0530
IMG_0533

IMG_0496

Tussen deze foto’s zijn vier dagen omgevlogen. Dagen van weer boerderijwerken en paardentraining. De boerderij in de zon is de ideale omgeving om weer te wennen aan dagen waarin weinig tijd voor mezelf is. De boerderijgasten verwelkomen mij allemaal op hun eigen manier. Terug, terug…stamelt hij vanuit zijn rolstoel. Ik word daar helemaal week van.

IMG_0506IMG_0509IMG_0507

Deze foto’s nam ik vanavond tijdens het rondje door de tuin. Mijn lijf doet haar best. Af en toe krijg ik signalen om even te rusten. Het weekend zal met open armen ontvangen worden…