door aandewaterkant

Mindfulness hebben ze hem aangeraden, vertelt ze, terwijl de bus richting Antwerpen stad hobbelt. Ik geniet van het rondkijken en zelfs van de geur die in een bus vol mensen hangt. We rijden de bushalte voorbij waar ik als puber vaak stond te wachten.
De Panorama reportage over Mindfulness, ligt nog vers in mijn geheugen.

Stiekem heb ik het ’s nachts bij gespook al eens geprobeerd. Te denken aan het moment van nu en met dat moment een relatie aangaan. In volle overgave. Makkelijker gezegd dan gedaan was die nacht mijn conclusie.

Knopen doorhakken hoort volgens bij de betere mindfulnessmomenten. Dat besefte ik vanmorgen wanneer ik mezelf hoor zeggen dat ik op 3 juni terug zal starten op de boerderij. Die dag begint de cursus ‘grondwerk met paarden’ en dat wil ik voor geen geld missen. Tot dan blijf ik in en rond het huis bewegen, en me voor bereiden op terug werken.

Het nadenken over een assemblage die ik moet maken, is gestopt. Een tijd geleden kroop hij nog in slow motion door de tuin en eerlijk gezegd heb ik toen getwijfeld of ik hem in het water moest zetten. Na twee dagen zag ik de kikker niet meer. Maar bij het wieden had ik hem plots in mijn handen en ik schrok mij te pletter. Dood en gedroogd in een wat vreemde houding.

Nu heb ik hem een plaats gegeven in iets wat een assemblage heet. Het samenvoegen van losse onderdelen en zo opnieuw een geheel creëren. Het blauwe oog is een verwijzing naar wat ooit leven was. Afwachten wat de docenten ervan vinden.

IMG_0304IMG_0304IMG_0305

Advertenties