door aandewaterkant

Een hele dag heb ik er op gewacht. De atmosfeer is geladen in de uren voor een regenval. Maar pas laat op de avond hoor ik het eerste getik op het vensterraam. De lucht wordt donker en het vogelgefluit valt stil. Mijn tuin zuigt gretig elke drup op.

Die nacht word ik nog een paar keer wakker. Buiten is het opnieuw rustig en enkel in de vroegte van de ochtend hoor ik terug vogels. Een nieuwe dag begint, al is het nog te vroeg om op te staan. Dat nieuwe bed wat we ons aanschaften leent zich ook tot blijven liggen en lekker rusten.

Gisteren was er die onrust in mijn hoofd. Over de tijd van herstellen die langzaam en toch onverstoorbaar vordert. Het is een soort van klik die je opnieuw moet maken. Natuurlijk ben ik nog niet mijn oude zelve maar ik voel dat ik elke dag een beetje meer kan en doe. En ik wil natuurlijk niets liever dan me helemaal smijten.

Maar wanneer ik met zoon door het park stap, gaat dat traag. Raar, vertel ik hem, het gaat gewoon nog niet op mijn eigen huppeltempo. Geef het tijd, spreekt hij dan weer geruststellend.

Mijn academie kaft ligt in mijn gezichtsveld. De ideeën van de laatste weken in mijn hoofd nu omzetten, is dus de klik die ik zojuist beschreef.

IMG_0300

Advertenties