door aandewaterkant

De zon schijnt hevig door de deur die automatisch open en dicht gaat. De twee figuren die stapvoets binnen komen, worden langzaam zichtbaar. Moeder, die duidelijk ziek is en haar zoon die zorgzaam met haar omgaat.

Ik loop verder door de rekken op zoek naar een vestje. Iets in het roosachtige soort voor op dat kanten kleedje. Al snel beslis ik en aan de kassa betaalt zoon omdat ik geen handtas bij heb.

Thuisgekomen denk ik na over de relatie met mijn volwassen zonen. Ze wonen nog onder ons dak maar zijn toch heel zelfstandig. Er is ruimte voor afspraken en vooral respect voor ieders leven. Het huis is groot genoeg en we lopen elkaar niet in de weg. Kangoeroe wonen, vinden we allemaal niet verkeerd.

De laatste weken heb ik ondervonden wat het is als je zelf het zorgen en regelen helemaal loslaat. De zorg die de zonen moeiteloos overnamen. Het bed dat ze bestelden om in huis te zetten en alle extra aandacht voor hun moeder die dat best nodig had de eerste weken. Er wordt gewinkeld en gekookt. Gewassen en gestreken. Geen vraag blijft zonder antwoord en dat voelt zo goed als je zelf niet honderd procent bent.

Vanmorgen werd ik erop gewezen dat ik dringend eens buiten moet komen. Op het terras in de zon drink ik mijn eerste wijntje. Zijn verhaal is waar we het over hebben, en ik luister zoals moeders luisteren. Vooral naar de woorden tussen de regels.

Het zijn kanjers die zonen van mij.

IMG_0049

Advertenties