door aandewaterkant

Dat scheelt wel een beetje, mijn haar na het kappersbezoek. Zij was er weer, het jonge meisje dat zo goed knipt en kleurt wat ik bedoel. Haar zoontje is inmiddels vijf maanden en zij natuurlijk geen meisje meer.

De brunch van gisteren was een reden om weer eens een kleedje aan te trekken. Die buik is natuurlijk nog niet zoals zij moet zijn maar het kleedje is van het verdoezelende soort. Dus niemand ziet aan mijn buitenkant wat er binnenin gebeurde.

Ik luister vooral want ik heb natuurlijk niet zoveel te vertellen. Alleen maar herhalen dat alles verloopt zoals het moet en dat ik geduld moet hebben. Dat niets tillen belangrijk blijft en rusten ook.

Terwijl ik in de voortuin kijk, zie ik dat het allemaal niet vlot. De overwoekering is daar ingezet en hier en daar een pluk uittrekken met mijn tuinvingers is niet genoeg. Zo rustig mogelijk probeer ik het de huisgenoten uit te leggen maar ik krijg weinig gehoor en weet dat ik dit zelf moet doen. Namelijk het vertrouwen bewaren dat dit maar voor enkele maanden is. Dat ik daarna weer mijn eigen tuingang kan gaan.

Is het de controle die ik wil bewaren? Of de drang om zelf bezig te zijn, creëren en in de buitenlucht stoom af te laten. Na deze periode besef ik dat ik van het onafhankelijke soort ben. Nooit teveel om rekening te houden met eender wie, maar vooral heel blij om zelf te gaan, staan en vooral doen.

Deze weken zijn er om te accepteren wat nu even niet kan en mag. Ik heb er een dagtaak aan.

Advertenties