aandewaterkant

aandewaterkant

Maand: mei, 2013

Voor je het beseft ben je meer dan een week verder omdat de tijd niet stil staat natuurlijk. Je kan wel stellen dat ik met meer dan 1 been terug in het echte leven sta. Herstellen suist af en toe nog door mijn gedachten wanneer mijn buik zich nog eens laat voelen. Zachtjes weliswaar.

De arbeidsgeneesheer vertelt me dat ik aan de slag mag maar nog een maandje niet voluit mag gaan. Wanneer ik na dit bezoek nog even langs de boerderij ga, vraag ik me af hoe me dat zal lukken. Er is meer dan werk in overvloed. Ik voel de goesting wanneer ik door de serre loop en van ver de schapen zie die kortelings geschoren mogen worden.

Gedurende deze herstelperiode kreeg ik schoon volk over de vloer. Ze woont hoog in Nederland maar kwam helemaal mijn kant uit. We hebben over de tocht gepraat. Zoete herinneringen waar we nu, drie jaar na datum, soms helemaal anders naar kijken. Natuurlijk moest zij ook dat hele eind weer terug en lang borrelen was er niet bij. Maar deugd deed het, zeker weten.

Terug aan de slag gaan betekent weer een periode afsluiten. Dankbaar zijn dat alles verlopen is zonder complicaties of ingewikkelde dingen. Het doet me beseffen dat ziek zijn en je eraan over geven verdraaid moeilijk is. Respect voor mensen die dag in dag uit ongemakken allerlei dragen, zonder het vooruitzicht dat ik had. Namelijk elke dag een beetje beter worden.

Op de academie ben ik bezig met afsluiten. Kaften inleveren, werken tentoonstellen en een presentatie geven. Dinsdag nog een lange dag beelden afgieten en dan stilaan over gaan in zomer modus. Op weg naar het vierde jaar beeldhouwen.

U leest en begrijpt. Ik ben weer vertrokken.

IMG_0477IMG_0484

IMG_0489

IMG_0462IMG_0450IMG_0422

Advertenties

Mindfulness hebben ze hem aangeraden, vertelt ze, terwijl de bus richting Antwerpen stad hobbelt. Ik geniet van het rondkijken en zelfs van de geur die in een bus vol mensen hangt. We rijden de bushalte voorbij waar ik als puber vaak stond te wachten.
De Panorama reportage over Mindfulness, ligt nog vers in mijn geheugen.

Stiekem heb ik het ’s nachts bij gespook al eens geprobeerd. Te denken aan het moment van nu en met dat moment een relatie aangaan. In volle overgave. Makkelijker gezegd dan gedaan was die nacht mijn conclusie.

Knopen doorhakken hoort volgens bij de betere mindfulnessmomenten. Dat besefte ik vanmorgen wanneer ik mezelf hoor zeggen dat ik op 3 juni terug zal starten op de boerderij. Die dag begint de cursus ‘grondwerk met paarden’ en dat wil ik voor geen geld missen. Tot dan blijf ik in en rond het huis bewegen, en me voor bereiden op terug werken.

Het nadenken over een assemblage die ik moet maken, is gestopt. Een tijd geleden kroop hij nog in slow motion door de tuin en eerlijk gezegd heb ik toen getwijfeld of ik hem in het water moest zetten. Na twee dagen zag ik de kikker niet meer. Maar bij het wieden had ik hem plots in mijn handen en ik schrok mij te pletter. Dood en gedroogd in een wat vreemde houding.

Nu heb ik hem een plaats gegeven in iets wat een assemblage heet. Het samenvoegen van losse onderdelen en zo opnieuw een geheel creëren. Het blauwe oog is een verwijzing naar wat ooit leven was. Afwachten wat de docenten ervan vinden.

IMG_0304IMG_0304IMG_0305

Dat breiwerk geeft me rust. Net als de zon die door de ramen roept dat ik buiten moet komen. Het steeds terugkerende wieden, wat ik al wel eens vervloekte, maakt me nu blijmoedig. Mijn lichaam wordt weer sterker en ik koester het behoedzaam.

IMG_0312

IMG_0316

Na al de bezigheden plant ik als vanouds weer een glaasje op de vensterbank vooraleer ik ga koken. De goeie weg op, zeker weten.

Herstellen bij warme temperaturen gaat met iets meer geduld gepaard. Deze lente dagen lijken op herfst waarin ik constant twijfel of ik al dan niet de verwarming zal aanzetten. Weinig beweging geeft koude voeten en daarom heb ik ook weer sokken aan.

De tuin is een ander verhaal want die geniet volop van plens en andere buien. Alles wat gezaaid is in vrij droge grond, piept boven. Dat prille groen vol vitaminen, schoon om zien.

Ondanks dit ben ik toch in gang geschoten, zoals ze zeggen. Ik heb al eens een strijkske gedaan en lekker gekookt. Ik doe opnieuw aan oprommel en ander werk in huis. Fijn zo, opnieuw mijn eigen handen aan het huishouden slaan.

Stilaan moet ik gaan beslissen of ik binnen 14 dagen terug aan het werk ga. Zonder problemen kan ik mijn thuis blijven verlengen maar de goesting om terug naar de boerderij te gaan wordt elke dag groter. Vanmorgen zat ik voor het eerst op de fiets. Mijn buik geeft nog tekens van onzekerheid maar ik vertrouw erop dat het onderhand wel tegen een stootje kan. Morgenavond stap ik de academie weer binnen. Op zijn minst verheugend.

IMG_0308IMG_0310

Een hele dag heb ik er op gewacht. De atmosfeer is geladen in de uren voor een regenval. Maar pas laat op de avond hoor ik het eerste getik op het vensterraam. De lucht wordt donker en het vogelgefluit valt stil. Mijn tuin zuigt gretig elke drup op.

Die nacht word ik nog een paar keer wakker. Buiten is het opnieuw rustig en enkel in de vroegte van de ochtend hoor ik terug vogels. Een nieuwe dag begint, al is het nog te vroeg om op te staan. Dat nieuwe bed wat we ons aanschaften leent zich ook tot blijven liggen en lekker rusten.

Gisteren was er die onrust in mijn hoofd. Over de tijd van herstellen die langzaam en toch onverstoorbaar vordert. Het is een soort van klik die je opnieuw moet maken. Natuurlijk ben ik nog niet mijn oude zelve maar ik voel dat ik elke dag een beetje meer kan en doe. En ik wil natuurlijk niets liever dan me helemaal smijten.

Maar wanneer ik met zoon door het park stap, gaat dat traag. Raar, vertel ik hem, het gaat gewoon nog niet op mijn eigen huppeltempo. Geef het tijd, spreekt hij dan weer geruststellend.

Mijn academie kaft ligt in mijn gezichtsveld. De ideeën van de laatste weken in mijn hoofd nu omzetten, is dus de klik die ik zojuist beschreef.

IMG_0300

De zon schijnt hevig door de deur die automatisch open en dicht gaat. De twee figuren die stapvoets binnen komen, worden langzaam zichtbaar. Moeder, die duidelijk ziek is en haar zoon die zorgzaam met haar omgaat.

Ik loop verder door de rekken op zoek naar een vestje. Iets in het roosachtige soort voor op dat kanten kleedje. Al snel beslis ik en aan de kassa betaalt zoon omdat ik geen handtas bij heb.

Thuisgekomen denk ik na over de relatie met mijn volwassen zonen. Ze wonen nog onder ons dak maar zijn toch heel zelfstandig. Er is ruimte voor afspraken en vooral respect voor ieders leven. Het huis is groot genoeg en we lopen elkaar niet in de weg. Kangoeroe wonen, vinden we allemaal niet verkeerd.

De laatste weken heb ik ondervonden wat het is als je zelf het zorgen en regelen helemaal loslaat. De zorg die de zonen moeiteloos overnamen. Het bed dat ze bestelden om in huis te zetten en alle extra aandacht voor hun moeder die dat best nodig had de eerste weken. Er wordt gewinkeld en gekookt. Gewassen en gestreken. Geen vraag blijft zonder antwoord en dat voelt zo goed als je zelf niet honderd procent bent.

Vanmorgen werd ik erop gewezen dat ik dringend eens buiten moet komen. Op het terras in de zon drink ik mijn eerste wijntje. Zijn verhaal is waar we het over hebben, en ik luister zoals moeders luisteren. Vooral naar de woorden tussen de regels.

Het zijn kanjers die zonen van mij.

IMG_0049

Ongetwijfeld kent u deze zoet geurende bloemen. Ik snuif zo diep mogelijk haar aroma op om weer lang van na te genieten. Ze zijn er maar even, kort maar niets zo intens als seringen in de lente.

Vandaag heb ik een vrouwen verjaardagsnamiddagje. Iedereen blijft maar zeggen dat ik niets mag doen dus ga ik weer goed luisteren vandaag en toekijken hoe anderen koffie zetten en taart aansnijden.

Ik vind het fijn met vrouwen in de buurt deze dagen. Zelfs mijn toch wel empathische mannelijke vrienden kijken raar op van mijn verhaal over wat er op dit moment lijfelijk met mij aan de hand is.

De eerste bloemen voorzichtig afsnijden en in het mooiste vaasje zetten, is altijd een speciaal moment. Zie de zon erin stralen en u kan al denken hoe het ruikt in mijn huis.

IMG_0293IMG_0294IMG_0295

IMG_0286IMG_0287IMG_0280

Dat scheelt wel een beetje, mijn haar na het kappersbezoek. Zij was er weer, het jonge meisje dat zo goed knipt en kleurt wat ik bedoel. Haar zoontje is inmiddels vijf maanden en zij natuurlijk geen meisje meer.

De brunch van gisteren was een reden om weer eens een kleedje aan te trekken. Die buik is natuurlijk nog niet zoals zij moet zijn maar het kleedje is van het verdoezelende soort. Dus niemand ziet aan mijn buitenkant wat er binnenin gebeurde.

Ik luister vooral want ik heb natuurlijk niet zoveel te vertellen. Alleen maar herhalen dat alles verloopt zoals het moet en dat ik geduld moet hebben. Dat niets tillen belangrijk blijft en rusten ook.

Terwijl ik in de voortuin kijk, zie ik dat het allemaal niet vlot. De overwoekering is daar ingezet en hier en daar een pluk uittrekken met mijn tuinvingers is niet genoeg. Zo rustig mogelijk probeer ik het de huisgenoten uit te leggen maar ik krijg weinig gehoor en weet dat ik dit zelf moet doen. Namelijk het vertrouwen bewaren dat dit maar voor enkele maanden is. Dat ik daarna weer mijn eigen tuingang kan gaan.

Is het de controle die ik wil bewaren? Of de drang om zelf bezig te zijn, creëren en in de buitenlucht stoom af te laten. Na deze periode besef ik dat ik van het onafhankelijke soort ben. Nooit teveel om rekening te houden met eender wie, maar vooral heel blij om zelf te gaan, staan en vooral doen.

Deze weken zijn er om te accepteren wat nu even niet kan en mag. Ik heb er een dagtaak aan.