door aandewaterkant

De dagelijkse routine met een lijf dat trager gaat dan anders, voelt na drie weken bijna vertrouwd. Het is opstaan zonder wekker en rondlopen, gaan zitten en aftasten hoe het lijf voelt op deze nieuwe dag. Blij zijn dat die bitterheid aan koffie weer wat zachter wordt.

Ik besef maar al te goed dat ik in een herstelperiode zit die relatief snel een einde kent. Dat mijn stille ongeduld natuurlijk overbodig is in vergelijking met vele anderen. Ik moet het niet voor u beschrijven. Iedereen heeft wel zo’n verhaal in gedachten.

Wat ik ook nog in mijn gedachten had : weer eens breien. Dat gaat al rustend, gewoon lange panden recht op recht. Je hoeft er niet bij na te denken en het gaat vanzelf vooruit. Net als fietsen verleer je het breien niet. Een warme plaid als herinnering aan deze periode wordt zo geboren.

IMG_0279

Advertenties