door aandewaterkant

In de late ochtend loop ik met een sjaal en jas de tuin door. Ik wil terug binnen onder mijn deken omdat die kilte snel onder mijn vel kruipt. Mijn lijf daarentegen doet haar best. Het herstelt onzichtbaar en laat mij weten wanneer het tijd is om te rusten. De darmen beginnen stilaan hun werk ook weer te doen, wat het leven net iets aangenamer maakt, zoals u wel kan voorstellen.

Er komt veel volk over het lente terras en aan het bed achter glas. Gisteren waren de Nederlandse academievriendinnen hier en de omhelzingen hartverwarmend. Ik heb ze gemist en fijn dat het ook wederzijds is. Misschien ga ik deze week al wel eens wat werken aan mijn eindejaarskaft en dat is niets te vroeg.

Met de huisgenoot thuis, gebeurt er toch wel wat aan voorjaarswerk in de tuin. Ik sta erbij en kijk ernaar, voel de tuin vingers kriebelen maar ze blijven rustig. Zoals het hoort in deze dagen van herstel.

Je moet zes weken uitdoen, spreekt zij die vele jaren geleden dezelfde operatie onderging. Het lijkt wel een magisch getal en het wordt als maatstaf gebruikt voor deze herstelperiode. Bij deze zit ik dan morgen in de helft.

IMG_0265IMG_0256

Advertenties