door aandewaterkant

Geen leegte van het emotionele soort, verder breiend op mijn schrijfsel van gisteren. Mijn baarmoeder is een bakermat geweest voor eitjes die uitgroeiden tot wat nu mijn schone zonen zijn. Dankbaar voor wat ze geweest is, kon ik afscheid nemen. Achteraf bekeken al lang blij dat ze me geen kwaadaardigheid bezorgd heeft.

Mijn lichaam is een deel kwijt. Dat is de leegte. Zonder dat ik er iets aan kan verhelpen, doet mijn binnenkant haar best om te herstellen van deze ingreep van buiten uit.

Onderschat dit niet, spreekt de jonge dokter tegenover mij. Zijn empathie in de wereld van dit vrouwelijk gegeven is groot. Hij begrijpt mijn angst en probeert gerust te stellen. De dag van de operatie was ik dan ook rustig. Mede dank zij hem.

Af en toe bekruipt mij ontreddering. Kan ik mij al die weken overgeven aan verplichte rust? Ik, die de laatste maanden aan dat hoge boerderijtempo geleefd heeft.

De laatste dag draai ik de poort van het erf snikkend toe en zoals altijd kijken de schapen me na. Ik wil niet gaan liggen en rusten schreeuwt het van binnen. In volle ontplooiing laat ik alles achter.

Loslaten heeft deze weken weer een tastbare functie gekregen. Net zoals ik drie jaar geleden op dit moment aan het stappen was. Alles achter me gelaten en toch ook weer niet.

IMG_9798

Advertenties