door aandewaterkant

Wandelend door de tuin besef ik dat ik de lentebom gemist heb. Ik zie meiklokjes, 10cm hoog. De erwten die ik tussen 2 vriesbeurten plantte, komen toch nog piepen. Wildemanskruid en kievitsbloem in mijn bloemenborder omgeven door pioenrozen en akeleien die groeien om ter meest. Sommige hoekjes in de tuin zijn warm genoeg om te zitten met een herstellend lijf.

Met mijn handen op mijn buik, zoals vaak de laatste weken, kijk ik de tuin in. Natuurlijk kriebelen mijn handen maar aan werken denken maakt me al moe. Dus blijf ik maar wat kijken. Over en weer wandelen, eens halt maken bij de rustplaats van Mats. Hij was het eerste waar ik aan dacht na het ontwaken. Die ligt rustig in de tuin te slapen, antwoordde de huisgenoot. Och ja, denk ik dan, die slaapt voor altijd. Net of ik dat toch even vergeten was.

Op de koude operatietafel probeerde ik nog te zeggen dat ze goed voor me moesten zorgen. Je zal goed slapen, praat het gezicht met groen masker zacht tegen mij. Ik voel me wegglijden, of ik nu wil of niet.

Later blijkt dat ze die dag 600 gram orgaan verwijderden. De leegte die ik voel is dus echt.

IMG_9795

Advertenties