aandewaterkant

aandewaterkant

Maand: april, 2013

De dagelijkse routine met een lijf dat trager gaat dan anders, voelt na drie weken bijna vertrouwd. Het is opstaan zonder wekker en rondlopen, gaan zitten en aftasten hoe het lijf voelt op deze nieuwe dag. Blij zijn dat die bitterheid aan koffie weer wat zachter wordt.

Ik besef maar al te goed dat ik in een herstelperiode zit die relatief snel een einde kent. Dat mijn stille ongeduld natuurlijk overbodig is in vergelijking met vele anderen. Ik moet het niet voor u beschrijven. Iedereen heeft wel zo’n verhaal in gedachten.

Wat ik ook nog in mijn gedachten had : weer eens breien. Dat gaat al rustend, gewoon lange panden recht op recht. Je hoeft er niet bij na te denken en het gaat vanzelf vooruit. Net als fietsen verleer je het breien niet. Een warme plaid als herinnering aan deze periode wordt zo geboren.

IMG_0279

In de late ochtend loop ik met een sjaal en jas de tuin door. Ik wil terug binnen onder mijn deken omdat die kilte snel onder mijn vel kruipt. Mijn lijf daarentegen doet haar best. Het herstelt onzichtbaar en laat mij weten wanneer het tijd is om te rusten. De darmen beginnen stilaan hun werk ook weer te doen, wat het leven net iets aangenamer maakt, zoals u wel kan voorstellen.

Er komt veel volk over het lente terras en aan het bed achter glas. Gisteren waren de Nederlandse academievriendinnen hier en de omhelzingen hartverwarmend. Ik heb ze gemist en fijn dat het ook wederzijds is. Misschien ga ik deze week al wel eens wat werken aan mijn eindejaarskaft en dat is niets te vroeg.

Met de huisgenoot thuis, gebeurt er toch wel wat aan voorjaarswerk in de tuin. Ik sta erbij en kijk ernaar, voel de tuin vingers kriebelen maar ze blijven rustig. Zoals het hoort in deze dagen van herstel.

Je moet zes weken uitdoen, spreekt zij die vele jaren geleden dezelfde operatie onderging. Het lijkt wel een magisch getal en het wordt als maatstaf gebruikt voor deze herstelperiode. Bij deze zit ik dan morgen in de helft.

IMG_0265IMG_0256

Geel is niet mijn kleur. Het doet me terug denken aan vroeger. Toen ik het geweldige idee had om onze slaapkamer geel te behangen. Jaren lag ik me ’s morgens met mijn ogen open te ergeren. Ondertussen blij met mijn slaapkamer in neutrale tinten.

Vanuit mijn zetel in de tuin kleurt nu alles geel. Vorig jaar vond ik de koningin van de bodembedekkers, Waldsteinia. Het bloeit en groeit dat het een lieve lust is en haar gele bloemen neem ik er deze lente graag bij.

Er komt veel volk over de vloer, en haar had ik al lang eens verwacht. De zonnige dag van gisteren was een dag van warm ontmoeten. Zij heeft veel kindjes op de wereld gezet en verstaat het vrouwelijk wezen als geen ander. Net wat ik nodig heb in deze dagen.

Het pitst soms in mijn buik. Alsof de rest van mijn vrouwelijkheid protesteert en haar weg opnieuw zoekt. Ik leg twee handen op mijn buik en wrijf. Aanraking is aandacht, zegt de oude tuinier, en ik voel dat mijn handen rust geven. Alles is gevoelig. De kwetsbaarheid die ik bij mezelf voel, ken ik niet zo goed meer. Ik stond nogal stevig in mijn boerderijschoenen de laatste maanden. Nu wandel ik al eens rond de blok en leg mij dan terug neer. Blij.

Iets de tijd geven is niet mijn sterkste kant. Zelfs bij het zaden planten, kijk ik de volgende dag al of er toch niets uitkomt. Starend over het zwarte zand denk ik de tijd een handje te kunnen helpen. Misschien ga ik in de zomer toch weer eens mee met de oude tuinier naar zijn Zen groep. Het mediteren bevalt me wel. Dat ik er nog veel in moet bijleren, besef ik deze dagen maar al te goed.

IMG_0274IMG_0275IMG_0276

Een zonnig intermezzo vandaag. Met blote benen in een lig zetel en al…
IMG_0258IMG_0259IMG_0260IMG_0263IMG_0269IMG_0273IMG_0271

Geen leegte van het emotionele soort, verder breiend op mijn schrijfsel van gisteren. Mijn baarmoeder is een bakermat geweest voor eitjes die uitgroeiden tot wat nu mijn schone zonen zijn. Dankbaar voor wat ze geweest is, kon ik afscheid nemen. Achteraf bekeken al lang blij dat ze me geen kwaadaardigheid bezorgd heeft.

Mijn lichaam is een deel kwijt. Dat is de leegte. Zonder dat ik er iets aan kan verhelpen, doet mijn binnenkant haar best om te herstellen van deze ingreep van buiten uit.

Onderschat dit niet, spreekt de jonge dokter tegenover mij. Zijn empathie in de wereld van dit vrouwelijk gegeven is groot. Hij begrijpt mijn angst en probeert gerust te stellen. De dag van de operatie was ik dan ook rustig. Mede dank zij hem.

Af en toe bekruipt mij ontreddering. Kan ik mij al die weken overgeven aan verplichte rust? Ik, die de laatste maanden aan dat hoge boerderijtempo geleefd heeft.

De laatste dag draai ik de poort van het erf snikkend toe en zoals altijd kijken de schapen me na. Ik wil niet gaan liggen en rusten schreeuwt het van binnen. In volle ontplooiing laat ik alles achter.

Loslaten heeft deze weken weer een tastbare functie gekregen. Net zoals ik drie jaar geleden op dit moment aan het stappen was. Alles achter me gelaten en toch ook weer niet.

IMG_9798

Wandelend door de tuin besef ik dat ik de lentebom gemist heb. Ik zie meiklokjes, 10cm hoog. De erwten die ik tussen 2 vriesbeurten plantte, komen toch nog piepen. Wildemanskruid en kievitsbloem in mijn bloemenborder omgeven door pioenrozen en akeleien die groeien om ter meest. Sommige hoekjes in de tuin zijn warm genoeg om te zitten met een herstellend lijf.

Met mijn handen op mijn buik, zoals vaak de laatste weken, kijk ik de tuin in. Natuurlijk kriebelen mijn handen maar aan werken denken maakt me al moe. Dus blijf ik maar wat kijken. Over en weer wandelen, eens halt maken bij de rustplaats van Mats. Hij was het eerste waar ik aan dacht na het ontwaken. Die ligt rustig in de tuin te slapen, antwoordde de huisgenoot. Och ja, denk ik dan, die slaapt voor altijd. Net of ik dat toch even vergeten was.

Op de koude operatietafel probeerde ik nog te zeggen dat ze goed voor me moesten zorgen. Je zal goed slapen, praat het gezicht met groen masker zacht tegen mij. Ik voel me wegglijden, of ik nu wil of niet.

Later blijkt dat ze die dag 600 gram orgaan verwijderden. De leegte die ik voel is dus echt.

IMG_9795

Het is 17.06 u. De grote klok met zijn duidelijke cijfers hangt hoog genoeg om vanuit een bed te zien. Een vrouw in het wit met een raar accent buigt zich over mij. Of ik pijn heb? Maar ik kan enkel denken, ik leef nog. Met pijn weliswaar. Ja, antwoord ik, en ze spuit iets in het infuus dat aan mijn bed hangt. Weer zink ik weg.

Twee weken voor deze dag zit ik tegenover de gynaecoloog. Dat er iets zit wat er niet mag zitten in dat huisje waar ooit mijn kinderen groeiden. Van ver hoor ik zware ingreep en minstens zes weken rust. Het enige waar ik aan denk is de boerderij in de lente. Hij zegt dat ik nu even aan mezelf moet denken.

Daarna boek ik aan de balie een kamer, voor twee want dat scheelt enorm in de portemonnee, op 9 april. Juist drie jaar geleden vertrok ik die dag met mijn rugzak richting Compostela.

Voor mij begint het lange wachten en zorgen maken. Over de narcose en haar naweeën. Het leven zonder baarmoeder en de weken van verplichte rust waar ik niet op zit te wachten.

Vandaag ben ik bijna twee weken later. Alles gaat elke dag een beetje beter.

Alleen dat zitten is nog wat vermoeiend. Misschien schrijf ik u morgen weer eens een keer. Over het leven na en zonder baarmoeder. Want daar lijkt heel wat over te zeggen.

IMG_0253