door aandewaterkant

Dit jaar wisselde ik al twee keer van academie dag omwille van mijn boerderij werkzaamheden. Vandaar dat sommige mensen mij alleen van gezicht bekend voorkomen. Een grijze, breekbare dame komt met een grote doos van de betere pralines binnen. Tegen de pauze met koffie aan, heb ik ongelofelijke zin in iets lekkers en begin ongezien te watertanden. Van op een afstand hoor ik flarden van het gesprek. Kanker, uitgezaaid…enkele maanden. De smaak van haar praline bleef nog uren in mijn mond hangen.

Op de middag is er de zon met haar warmte. Ook lang niet gezien en gevoeld, spreek ik haar in gedachten toe. Er is niemand die me gezelschap komt houden of zin heeft in een babbel. Heerlijk, denk ik, maal duizend keer. Met mijn rug tegen de muur gezeten ben ik alleen bezig met het opnemen van zon en straal.

Terwijl mijn eigen tuin alleen nog maar winter ademt, warmt de serre op de boerderij stilaan op. Met de zon op haar best, is het er 22 graden. Erin werken doet al zweten, en we zijn pas een eerste lentedag ver.

IMG_9742IMG_9738

De deur stond deze namiddag al niet meer op een kier maar wagenwijd open. We horen vogels fluiten en zien vooral weer veel grootouders aan de eendenvijver. Met het kleinkindjes grut.

Tot de dag van gisteren was ik nog in rustige afwachting naar een nieuwe lente. Maar nu is het grote verlangen begonnen. Naar zon en warm en licht en blij.

Advertenties