aandewaterkant

aandewaterkant

Maand: maart, 2013

De bak verse potgrond en minizaadjes sla erin, staat ondertussen binnen. De serre blijkt alleen op te warmen overdag met de zon erop maar ’s nachts vriest het er evengoed binnen. Het zand in mijn zaaibak was helemaal bevroren. Het werk dat je kunt doen aan het einde van de zomer tot aan het begin van de lente is helemaal op. Alles staat in de startblokken voor een nieuw tuinseizoen.

Elke avond zit ik thuis met gloeiende wangen verweerd door de wind. Lange dagen buiten ongeacht de koude wind maakt dat de warmte ’s avonds als een gloed over me valt.

Het bovenstaande schreef ik bijna veertien dagen geleden. Al helemaal niet meer wetend wat ik eigenlijk wilde beginnen vertellen. De tijd glijdt niet meer maar raast de dagen door.

Vanmorgen was het weeral maandag. Ik schuif het brood, dat opbollend uit de vormen rijst, de oven in. Nadat ik vorige week verbrande wenkbrauw haren rook, ben ik wat voorzichtiger aan de verzengende oven. Een half uur later komt het aroma van versgebakken brood mee uit de schouw.

Ondertussen groeit er volop leven in de serre. Spinazie en radijzen laten hun eerste blaadjes zien. Nu ik op de boerderij een serre heb, verlang ik nog meer naar een serre in mijn eigen tuin. Die warmte terwijl het buiten nog wintert vind ik onbetaalbaar.

In onze tuin zijn de eerste lente tekenen eindelijk zichtbaar. Bieslook met fijne maar aromatische sprieten. Heerlijk op verse sla.

IMG_9780

Na mijn kerstevaluatie op de academie ben ik vastbesloten het jaar tot een goed einde te brengen. Nog even door de drukte bijten, vastberaden.

IMG_9735
Ook aftellen, naar Pasen. Dan vliegen we met een grote vogel naar Boedapest. Samen met de huisgenoot, zonen en vriendinnen. Een bont gezelschap.
Fijne dingesjes om naar uit te kijken. Ik hoop voor u hetzelfde.

Dit jaar wisselde ik al twee keer van academie dag omwille van mijn boerderij werkzaamheden. Vandaar dat sommige mensen mij alleen van gezicht bekend voorkomen. Een grijze, breekbare dame komt met een grote doos van de betere pralines binnen. Tegen de pauze met koffie aan, heb ik ongelofelijke zin in iets lekkers en begin ongezien te watertanden. Van op een afstand hoor ik flarden van het gesprek. Kanker, uitgezaaid…enkele maanden. De smaak van haar praline bleef nog uren in mijn mond hangen.

Op de middag is er de zon met haar warmte. Ook lang niet gezien en gevoeld, spreek ik haar in gedachten toe. Er is niemand die me gezelschap komt houden of zin heeft in een babbel. Heerlijk, denk ik, maal duizend keer. Met mijn rug tegen de muur gezeten ben ik alleen bezig met het opnemen van zon en straal.

Terwijl mijn eigen tuin alleen nog maar winter ademt, warmt de serre op de boerderij stilaan op. Met de zon op haar best, is het er 22 graden. Erin werken doet al zweten, en we zijn pas een eerste lentedag ver.

IMG_9742IMG_9738

De deur stond deze namiddag al niet meer op een kier maar wagenwijd open. We horen vogels fluiten en zien vooral weer veel grootouders aan de eendenvijver. Met het kleinkindjes grut.

Tot de dag van gisteren was ik nog in rustige afwachting naar een nieuwe lente. Maar nu is het grote verlangen begonnen. Naar zon en warm en licht en blij.