door aandewaterkant

Zaterdag, en winterochtend. Wollen sokken onder mijn pyjama. Koffie leuteren en vooral de tuin met haar gevleugelde bezoekers in het oog houden. Krantje lezen, en op de achtergrond een dansende wasmachine.

Dit is het weekendscenario dat ik ken van de laatste weken. Een structuur die van zelf groeit onder mijn nieuwe en regelmatige werkuren. Nooit gedacht dat regelmaat me zo zou bekoren. Elke dag hetzelfde uur van opstaan, koffie en boterham en dan op weg naar de boerderij. Als de avond valt, koken, afwassen, rusten met koffie en chocolade. Daarna op tijd in bed en me neer vleien onder lakens van flanel en slapen.

De daguren daarentegen zien er altijd anders uit. Ik voelde het weer helemaal toen ik gisteren met zeven schapen tegen mij aangeplakt, de weg over wandelde. De binnenstal lonkt, moeten de wolletjes gedacht hebben.

Die stal hebben we vol met stro gelegd. Ik denk zelfs even de zomer te ruiken wanneer de bewoners het stro omhoog gooien. Ik geniet van het enthousiasme waarmee eender welk taakje nauwgezet wordt uitgevoerd. Een voederbak met drie versleuren is een heuse belevenis en ik kan moeiteloos mee op hun niveau. Waardoor ik de eenvoud van het genieten plots weer intens ervaar.

Die middag, als de open haard op haar hevigst is, doen ze hun dutje in de zetel. De boerderij als een geruststellend deken over hen. Ik in de buurt op de computer.

Excuseert u mij dat ik het blijf herhalen. Hoe ik de job van mijn leven vond.

IMG_9512IMG_9536IMG_9516IMG_9532IMG_9527IMG_9535

Advertenties