door aandewaterkant

In het begin van de week was er dat mailtje met de dringende vraag een laatste dag verlof in te plannen. Nog nooit gebeurd en welkom was hij zeker. Dus verzette ik allerlei afspraken en tussendoor dingen om op deze vrije dag te doen. Vanochtend bij de kapper, die de schaar fiks in mijn lokken gezet heeft, en nu tijd voor koffie en geschrijf.

Ik sta erbij en besef hoe zwaar nep me tegensteekt. Eerst was ik al eens buiten geweest waar de laatste kerstbomen bijeengebonden wachten op late kerstversierders. Twintig euro is mij teveel voor een boom in huis waar ik hoe dan ook niet van hou.

Niet dat ik geen gezelligheidsmens ben, verre van. Wanneer ik ’ s avonds van de boerderij kom, is het deze tijd van het jaar al donker. Vluchtig kijk ik naar Mats de hond zijn lichtend plekje, omdat ik er van die natuurlijke energie lampjes gezet heb. Zijn warme hondenvacht wordt nog steeds gemist.

Thuisgekomen gaan de gordijnen dicht en de lichtjes aan. De verwarming een graadje hoger want ik weet dat als ik ga zitten om te ontspannen, mijn lijf gaat afkoelen. De hele dag ben ik buiten en draag dikke sokken in mijn werkschoenen.

Dus ja, over die kerstboom. Er staat er nog altijd geen. En zoals elk jaar gaat het overdadige aan mij voorbij. Ik heb geen verplichte cadeaus te kopen en het heeft alleen maar met toeval te maken dat ik naar de kapper ging.

De komende weken is er gezelligheid en gewoon lekkere hapjes. Zal ik zeker eens een dagje op de zetel met een boek in plannen. Wens ik mijn vrienden, zoals heel het jaar door, het allerbeste toe.

Weerom verlang ik naar 2 januari. Op weg naar het nieuwe licht.

IMG_9383

Advertenties