aandewaterkant

aandewaterkant

Maand: december, 2012

IMG_8864

De was wappert aan de draad. Het is de laatste dag van het jaar en winderig fris.

Vol vertrouwen. Hiermee is voor vandaag alles gezegd.

Advertenties

IMG_9477
Meestal ben ik wat bedachtzaam als het over aankopen van boeken gaat. Verlangend sta ik naar de opeenstapeling van nieuw gebonden letters te kijken. Door een vage speling van luchtverplaatsing bij het bewegen van de pagina’s, ruik ik de geur van pasgeboren naslagwerken.
Over het boek van Dorien Knockaert: ‘goed eten’, hoef ik niet na te denken. Vastberaden stap ik op de kassa af niet wetend hoeveel euro’s ik moet neertellen. Dit is veel meer dan het zoveelste kookboek.

Als je bewust met eten bezig wil zijn, lijkt het alsof je niets meer mag eten. De tonijn is bedreigd en boontjes vliegen duizenden kilometers vooraleer wij ze met een ajuintje stoven en bestrooien met vers bonenkruid uit de tuin. De zware belasting van de vleesindustrie op ons milieu doet stilstaan bij het eten van elke dag vlees. Dit klinkt zo logisch en absoluut als ik het in haar boek lees. Ja, roep ik binnenin, zeker weten.

Vanuit het lezen observeer ik mijn koop, kook en eetgedrag. Ik heb respect voor voeding die zelf verworven is. Knapperende spruiten en krulkool uit de wintertuin. Brood uit de houtoven met verse boerenboter. Het restjes koken om niets weg te moeten gooien is mij al veel jaren eigen.

Toch voel ik me wat schuldig bij het lezen. Mijn vegetarische voornemens zijn helemaal weggesmolten. Na een drukke boerderijdag heb ik al eens behoefte aan een stukje kip. Een bord gebakken patatjes met een gulle schep mayonaise uit de pot. Thuisgekomen om half zes ben ik meestal niet meer in een uitgebreide kookstemming. De maaltijden hebben zich dan herleid tot het traditionele aardappelen, vlees en groenten gamma.

Ook al is de dag van goede voornemens nog niet daar, toch deed ik vandaag al een poging. Vanmorgen was ik al quiche aan het bakken. Zonder vlees met kikkererwten en heerlijk gekruid met komijn. Ik maakte verse linzenpaté en sneed groenten om te dippen in een yoghurt dressing. Het crumble dessert met frambozen en zure room maakt mijn kookdag helemaal geslaagd.

Het boek van Dorien deed me weer stilstaan over het hoe en waarom van goed en seizoensgebonden voeding. Geteeld bij de boer in je eigen streek. Hoe vanzelfsprekend ons respect naar dierlijke wezens zou moeten zijn. Dit besef is zonder meer een rijkdom en vandaar is dit boek een aanrader voor ieder zichzelf respecterend huishouden.

Ondertussen wens ik u nog het allerbeste!

In het begin van de week was er dat mailtje met de dringende vraag een laatste dag verlof in te plannen. Nog nooit gebeurd en welkom was hij zeker. Dus verzette ik allerlei afspraken en tussendoor dingen om op deze vrije dag te doen. Vanochtend bij de kapper, die de schaar fiks in mijn lokken gezet heeft, en nu tijd voor koffie en geschrijf.

Ik sta erbij en besef hoe zwaar nep me tegensteekt. Eerst was ik al eens buiten geweest waar de laatste kerstbomen bijeengebonden wachten op late kerstversierders. Twintig euro is mij teveel voor een boom in huis waar ik hoe dan ook niet van hou.

Niet dat ik geen gezelligheidsmens ben, verre van. Wanneer ik ’ s avonds van de boerderij kom, is het deze tijd van het jaar al donker. Vluchtig kijk ik naar Mats de hond zijn lichtend plekje, omdat ik er van die natuurlijke energie lampjes gezet heb. Zijn warme hondenvacht wordt nog steeds gemist.

Thuisgekomen gaan de gordijnen dicht en de lichtjes aan. De verwarming een graadje hoger want ik weet dat als ik ga zitten om te ontspannen, mijn lijf gaat afkoelen. De hele dag ben ik buiten en draag dikke sokken in mijn werkschoenen.

Dus ja, over die kerstboom. Er staat er nog altijd geen. En zoals elk jaar gaat het overdadige aan mij voorbij. Ik heb geen verplichte cadeaus te kopen en het heeft alleen maar met toeval te maken dat ik naar de kapper ging.

De komende weken is er gezelligheid en gewoon lekkere hapjes. Zal ik zeker eens een dagje op de zetel met een boek in plannen. Wens ik mijn vrienden, zoals heel het jaar door, het allerbeste toe.

Weerom verlang ik naar 2 januari. Op weg naar het nieuwe licht.

IMG_9383

IMG_9372IMG_9353IMG_9365IMG_9330
Met een emmertje stuur ik hem de groentetuin in. De spruitenplanten torenen boven alles uit en sommige spruiten lijken op kleine kolen. In de woningen van de instelling wordt niet gekookt omwille van allerlei voedingsvoorschriften. De groenten, geteeld in de boerderij tuin, delen we dus uit aan iedereen die er blij mee is. Mijn tafel was gisterenavond bezet door zes en het emmertje spruiten kwam goed van pas. Verser dan vers, prijs ik de groenten tegen de tafelgenoten.

Terwijl ik hem, met zijn veel te grote en onhandige passen zie lopen, mijmer ik een eind weg. Over deze tijd die ik als een zelf verworven geschenk in mijn schoot kreeg.

Die energie die over mij stroomt de laatste zes weken is niet te stuiten. Van de open haard aan maken in de vroege ochtend tot de paarden binnen leiden in de avond, voel ik dat ik zo op mijn plek ben.

Elke dag opnieuw kijk ik op de boerderij rond en tast de stemming van mijn boerderijgasten af. De sfeer op de boerderij leent zich ertoe dat rust over gedragsproblematische hoofden strijkt. Iedereen mag op het erf zichzelf zijn. De ganse dag leunend tegen een muur en rondkijkend, of in de zetel voor de open haard of heftig spruiten plukkend dat ik van ver de planten omhoog zie dansen.

Vrijheid om te doen en laten wat je zelf denkt dat goed voor je is, creëert grenzeloos veel mogelijkheden. Ik voel die energie van vrijheid. Het maakt dat mijn denkproces ongekende wegen ontdekt bij het beoefenen van mijn bezigheden op de boerderij.
Het zou iedereen gegeven moeten zijn. Doen en laten waar je goed in bent, binnen je eigen proces. In een omgeving waar inspiratie kan groeien en ontwikkelen. Maatschappelijk gezien biedt het eveneens mogelijkheden. Zou kunnen geven dat elke man en elke vrouw op de juiste plaats zit en blijft.

Zo mijmer ik de zaterdagochtend door. Achter glas zie ik een stralende zon die me doet lonken naar mijn wandelschoenen. Goed plan.

Hij wijst met de hand waar de wijsvinger ontbreekt en vindt dit heel normaal. De vraag hoe hij nu eigenlijk die vinger verloren heeft, blijft op mijn lippen liggen. We wijzen allebei in dezelfde richting, met en zonder wijsvinger. Zo beslissen we waar hij de dode kip zal begraven. Pol, loopt in alle simpelheid op de boerderij rond en ik kan hem alles vragen. Een gouden hulp in drukke tijden.

Elke ochtend na het aantrekken van mijn boerderij plunje, loop ik over het erf en rond de boerderij. Ik doe een ochtendlijk praatje tegen Juul, de ezel. De paarden steken hun edel hoofd uit de stal en snuiven, als teken van herkenning weet ik ondertussen. Op het einde van de dag neem ik het aroma van stallen en beesten mee naar huis.

Mijn nieuwe levensritme bevalt me. Elke dag andere uren werken heeft plaats gemaakt voor regelmaat. Iedere avond en weekend thuis.

Ongemerkt is de laatste maand van het jaar ook in mijn leven geslopen. Je kunt het ook niet meer negeren. De overdadig maar vooral lelijk opgetuigde kerstbomen. Hevig flikkerende lichtjes en de meest afgrijselijke kleuren, voor kerstversiering toch.
Mijn gedacht over versiering is eerder van het neutrale en natuurlijke soort. Allemaal gratis en voor niets op de boerderij.

IMG_9299