door aandewaterkant

Het bakkershuisje ligt achteraan het erf van de boerderij en voelt erg koud op maandagmorgen. Een klein elektrisch vuurtje moet in de vroegte wat warmte geven. Geen sinecure, die eerste dag van een nieuwe werkweek. Een houtoven op de juiste temperatuur krijgen en het deeg de nodige rijs tijd gunnen. Ondertussen ook nog gasten begeleiden die met hun enthousiaste vingers niets liever doen dan in het fluwelig deeg duwen.

Na de middag proef en aanschouw ik de baksels en vind ze elke week een beetje meer eetbaar. De korst heeft een rokerig aroma. Artisanaal, misschien moet ik het zo maar noemen.

Hij vertelt me dat hij een moeilijk kind is. Zonder te beseffen wat hij echt verkondigt, weet ik dat hij herhaalt wat anderen van hem zeggen. Gisteren vertelde hij over zijn duet met Robert Long en hoe fijn dat was. Dat Robert Long in Amsterdam woont en hem eigenlijk wel lief vond. Achteraf bedenk ik me dat van Robert alleen zijn muziek nog onder ons is.

Morgenvroeg trek ik weer richting academie. Het is een hele omschakeling in het midden van de week. Daarom heb ik vandaag al gemeld aan de huisgenoten dat er morgen geen eten wordt gekookt. En ieder voor zichzelf zal moeten zorgen. Na een dag kleien en geconcentreerd model kijken is mijn inspiratie op als het donker wordt.

Wat mij eraan doet denken dat het makkelijk zou zijn om een kookboek te hebben voor makkelijke, vegetarische gerechten uit je eigen diepvries. Op een ander hebben ze het er ook over. Nu ik een poetsvrouw heb die elke week komt, kan ik mij weer wat focussen op gezonde voeding. Liefst heel snel na thuiskomst op tafel. Groentestoofpotjes, pastasauzen en soep allerlei. Ik ga mij zaterdag eens in de keuken uitleven. Van te voren ga ik passeren bij de oude tuinier om door zijn tuin te wandelen. Zeker weten dat er nog veel lekker groen staat. Allemaal voor het gemak na een intensieve werkdag.

Bloggen na een werkdag…hoelang is dat geleden zeg…

Advertenties