door aandewaterkant

In de grote bus rijden we naar het tuincentrum voor bloembollen om de boerderij in de lente op te vrolijken. De najaarszon doet me naar mijn bril grijpen terwijl ik nauwgezet de baan en mijn passagiers in het oog houd.

Vandaag luister ik Vivaldi met zijn vier seizoenen en drink rustig koffie, terwijl de dag ontwaakt in verlofstemming. Zo kan ik op mijn gemak de laatste weken overlopen en laten bezinken want druk en overweldigend was het wel, die sprong in mijn nieuwe job.

Geen academie deze week en een verlengd weekend in het verschiet, is waar ik tegenaan kijk.

Door het tuincentrum lopen met aan iedere hand een hand, ook nog een schouder met een hand op, is een nieuwe ervaring. Al jaren loop ik achter een rolstoel en communiceren is er meestal niet bij. We lopen langs stenen paarden waar we tegen praten. Kijken we naar die arme vissen, met teveel bij elkaar, en vinden dat geweldig. Ze staan versteld over de vele kleuren van plastieken bloemen en vinden dat ook schitterend. Aan de kassa leggen ze allemaal hun eigen zakje bollen op de band. Onhandig en stuntelig maar zelfstandig.

Op de terugweg vraagt de jongste van de bende, omdat we over het weer bezig zijn: hoe weten de wolken wanneer de zon moet schijnen?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet weet maar dat de vraag in mijn ogen briljant is, dat is zeker. Op een dag vind je de job van je leven is de slogan waar ik de laatste dagen aan denk. Nooit eerder was hij zo van toepassing.

Advertenties