door aandewaterkant

Het was de huisgenoot die even teken deed en zijn blik over mijn boezem liet glijden. Een spoor van pudding liet zich schaamteloos zien op mijn zwarte kleedje. Een mini soes in twee bijten is geen goed idee. Zeker niet als je ook nog een glas vast hebt en geen hand om je servet te gebruiken. Later zag ik ook die slimme prof van de zoon met gelijkaardige klodders op zijn zwarte toga. Ik had zin om hardop te lachen.

Ik zit officieel zonder studenten. De universiteitsaula waar de studenten werden gevierd, was gevuld met opgetogen ouders en ‘promovendi’. Zo worden de jonge masters genoemd. De zoon was niet erg op zijn gemak. Na het volkslied en de obligate groepsfoto, klonken we op vruchtbare jaren, en zag ik hem lachen.

Vanmorgen heb ik broodjes gebakken. Het is moederlijk genieten van mijn kroost, smullend aan de tafel.

Ik herinner me dat ik vannacht diep onder het najaarsdeken gekropen ben. Tussen het draaien en keren, luister ik naar de regen op de grote beukenboom voor het raam. Hij zal kaal de winter in gaan maar niet zonder te voelen dat het jonge geweld zich binnenin al opmaakt voor een nieuwe lente. De slaap wil me maar niet vatten. The broken circle breakdown is onder mijn vel gaan zitten en klemt zich hardnekkig vast.

De film heeft alles. Beeld, muziek, acteurs en actrices, echt allemaal het beste. Het verhaal is wat je nooit wil meemaken. Je kind verliezen. Voor altijd. Ik mag er niet aan denken.

Het besef maakt me dankbaar voor wat is.

Advertenties