door aandewaterkant

Afgelopen zondagavond druk ik op verzenden en vanaf dan gaat de motivatiebrief zijn eigen weg. Op de valreep, zoals ze dat noemen. Deze week ga ik mijn boterhammen eens op de boerderij eten en babbelen met mijn, misschien, toekomstige collega. Eens horen wat ze nu echt van je boerderij werk verwachten. Ik wacht af en zo rustig mogelijk.

Op dinsdagavond zit ik alvast goed. De oude tuinier heeft me al vaker uitgenodigd dus stapte ik een aantal weken geleden de lichte ruimte binnen. Om te mediteren in stilte, op een houten bankje met je gezicht naar de muur. Er wordt bij het aankomen wat gepraat. Nadien is het enkel het geluid van de gong die teken geeft voor opstaan of veranderen van houding. De radio gaat de laatste tijd vaak af en de televisie staat altijd te hard. Stilte is iets nieuw maar vooral deugddoend.

Daardoor ordenen gedachten zich iets beter, en dat bevalt me wel.

Mijn ogen dwalen even over het scherm terwijl ik schrijf. Dikke druppels springen op mijn groensel uit elkaar en de najaarszon is ver te zoeken. De zomer gaat snel over in de herfst en de kleuren swingen de pan uit. De voorspelbaarheid van de natuur is overweldigend. Er is de wetenschap dat ik alweer snel met dikke kousen onder een deken zal liggen in de avonduren…

Advertenties