aandewaterkant

aandewaterkant

Maand: oktober, 2012

In de grote bus rijden we naar het tuincentrum voor bloembollen om de boerderij in de lente op te vrolijken. De najaarszon doet me naar mijn bril grijpen terwijl ik nauwgezet de baan en mijn passagiers in het oog houd.

Vandaag luister ik Vivaldi met zijn vier seizoenen en drink rustig koffie, terwijl de dag ontwaakt in verlofstemming. Zo kan ik op mijn gemak de laatste weken overlopen en laten bezinken want druk en overweldigend was het wel, die sprong in mijn nieuwe job.

Geen academie deze week en een verlengd weekend in het verschiet, is waar ik tegenaan kijk.

Door het tuincentrum lopen met aan iedere hand een hand, ook nog een schouder met een hand op, is een nieuwe ervaring. Al jaren loop ik achter een rolstoel en communiceren is er meestal niet bij. We lopen langs stenen paarden waar we tegen praten. Kijken we naar die arme vissen, met teveel bij elkaar, en vinden dat geweldig. Ze staan versteld over de vele kleuren van plastieken bloemen en vinden dat ook schitterend. Aan de kassa leggen ze allemaal hun eigen zakje bollen op de band. Onhandig en stuntelig maar zelfstandig.

Op de terugweg vraagt de jongste van de bende, omdat we over het weer bezig zijn: hoe weten de wolken wanneer de zon moet schijnen?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet weet maar dat de vraag in mijn ogen briljant is, dat is zeker. Op een dag vind je de job van je leven is de slogan waar ik de laatste dagen aan denk. Nooit eerder was hij zo van toepassing.

Het voelt niet meer als werken, antwoord ik op iedereen die de laatste dagen gevraagd heeft of het meevalt daar op mijn nieuwe plek. Er is altijd wel iets te doen en ik krijg een heleboel informatie binnen die ik zoveel mogelijk probeer op te slagen. Ook de agenda is nooit ver uit de buurt.

Ik leer wat hoefrot is bij paarden en heb ook al een schaap in trance gebracht door het op zijn poep te zetten. Er is veel te doen op de boerderij toch gaat het werken met de bewoners aan de rustige kant. Van het moment dat die gasten uit een drukke instellingswoning het erf van de boerderij opstappen, lijken ze een beetje aan zen te doen. Het voelt zo goed om daar een deel van te mogen zijn. Na 23 jaar zorgen en verzorgen, werk en geniet ik samen met gasten die een heel eind buiten de maatschappij staan.

Naar het schijnt snurk ik wel de laatste dagen maar ik vind het heerlijk om als een blok te slapen na een boeiende dag…

Het was de huisgenoot die even teken deed en zijn blik over mijn boezem liet glijden. Een spoor van pudding liet zich schaamteloos zien op mijn zwarte kleedje. Een mini soes in twee bijten is geen goed idee. Zeker niet als je ook nog een glas vast hebt en geen hand om je servet te gebruiken. Later zag ik ook die slimme prof van de zoon met gelijkaardige klodders op zijn zwarte toga. Ik had zin om hardop te lachen.

Ik zit officieel zonder studenten. De universiteitsaula waar de studenten werden gevierd, was gevuld met opgetogen ouders en ‘promovendi’. Zo worden de jonge masters genoemd. De zoon was niet erg op zijn gemak. Na het volkslied en de obligate groepsfoto, klonken we op vruchtbare jaren, en zag ik hem lachen.

Vanmorgen heb ik broodjes gebakken. Het is moederlijk genieten van mijn kroost, smullend aan de tafel.

Ik herinner me dat ik vannacht diep onder het najaarsdeken gekropen ben. Tussen het draaien en keren, luister ik naar de regen op de grote beukenboom voor het raam. Hij zal kaal de winter in gaan maar niet zonder te voelen dat het jonge geweld zich binnenin al opmaakt voor een nieuwe lente. De slaap wil me maar niet vatten. The broken circle breakdown is onder mijn vel gaan zitten en klemt zich hardnekkig vast.

De film heeft alles. Beeld, muziek, acteurs en actrices, echt allemaal het beste. Het verhaal is wat je nooit wil meemaken. Je kind verliezen. Voor altijd. Ik mag er niet aan denken.

Het besef maakt me dankbaar voor wat is.

Natuurlijk doe je dat niet, iemand van de directie omhelzen, toch had ik er veel zin in. Zijn vraag, nadat ik in zijn bureel binnenkwam, om de deur dicht te doen vond ik onheilspellend. Daarna kwam de verlossende glimlach en de woorden dat ze mij de geknipte kandidaat vinden.

Volgende week start ik dus op de boerderij. Ik zal een groot deel van de dag buiten zijn, in werkschoenen en tuinbroek. Twee paarden, een ezel, schapen en kippen, konijnen en een duif met een lamme vleugel verzorgen. Ook nog een zinvolle dag bieden aan de bewoners. De grote bakoven leren aanmaken en nog veel andere dingen waar ik op dit moment nog niet echt zicht op heb. Maar goesting, dat kunt ge niet geloven.

Het zal heel anders zijn. Geen weekends of feestdagen meer werken. Alleen als de lammeren geboren worden zal ik beschikbaar moeten zijn, dag en nacht. Maar dan is het alweer lente en zal ik ingewerkt zijn.

Ik heb in woorden gegoten wat ik waard ben. Mezelf helemaal verkocht en laten spreken over wie ik ben en waarvoor ik sta. Kracht geput uit alles van ervaring wat ik in me heb. En nu fier ja, toch wel.

Een nieuwe professionele fase, na 23 jaar hetzelfde werk. Nu ik dit schrijf en mijn vingers af en toe op de toetsen rusten, besef ik ook hoe zeer ik er aan toe ben, aan een nieuwe uitdaging.

Mijn bijna ex collega’s hebben mij omhelsd van spijt en blijdschap voor wat ik nu ga doen. Volgende week bouwen we een afscheidsfeestje. Nooit verkeerd natuurlijk, feestjes bouwen.

Afgelopen zondagavond druk ik op verzenden en vanaf dan gaat de motivatiebrief zijn eigen weg. Op de valreep, zoals ze dat noemen. Deze week ga ik mijn boterhammen eens op de boerderij eten en babbelen met mijn, misschien, toekomstige collega. Eens horen wat ze nu echt van je boerderij werk verwachten. Ik wacht af en zo rustig mogelijk.

Op dinsdagavond zit ik alvast goed. De oude tuinier heeft me al vaker uitgenodigd dus stapte ik een aantal weken geleden de lichte ruimte binnen. Om te mediteren in stilte, op een houten bankje met je gezicht naar de muur. Er wordt bij het aankomen wat gepraat. Nadien is het enkel het geluid van de gong die teken geeft voor opstaan of veranderen van houding. De radio gaat de laatste tijd vaak af en de televisie staat altijd te hard. Stilte is iets nieuw maar vooral deugddoend.

Daardoor ordenen gedachten zich iets beter, en dat bevalt me wel.

Mijn ogen dwalen even over het scherm terwijl ik schrijf. Dikke druppels springen op mijn groensel uit elkaar en de najaarszon is ver te zoeken. De zomer gaat snel over in de herfst en de kleuren swingen de pan uit. De voorspelbaarheid van de natuur is overweldigend. Er is de wetenschap dat ik alweer snel met dikke kousen onder een deken zal liggen in de avonduren…