door aandewaterkant

Het is nu 16.52, zie ik op het klokje onderaan de computer. Ik loop nog steeds in huiskledij, laat we het maar zo noemen. Het is maanden geleden dat ik een halve voormiddag doorbracht in bed. Opgestaan doe ik een grabbel op de stoel met kleren, waarvan niets er meer echt strak gestreken uit ziet. Er wordt niemand verwacht en de huisgenoot en ik doen ieder ons eigen ding in huis en tuin. Pas vanavond zal ik wassen en het gestreken goed uit de kast halen voor een fijn etentje.

De Beaufort04 kunstroute aan zee is prachtig. De opspattende gele golf tegen de blauwe lucht, maakt me helemaal blij. Maar de zandworm maakt het meeste indruk. Een aards gevoel van dicht bij de natuur, dat is wat ik voel wanneer ik door het zand stap in die gigantische constructie.


De zee voelde woensdag weer zo vertrouwd en ik bleef maar herhalen hoe heerlijk zout de lucht proeft en de wind zo opgetogen speelt.

In de academie ben ik weer op weg. Het blind tekenen blijf ik spectaculair vinden. Het oog kijkt en de hand tekent wat het oog ziet. Er wordt niet op het blad gekeken en het potlood blijft op het papier. Een hele dag blind tekenen en blind kleien is best intensief. Maar omdat het denken over elke lijn wordt uitgeschakeld, krijg je de meest verrassende resultaten. Het derde jaar lijkt soms op de eerste dag als ik de anatomie van het model probeer vast te leggen. Maar zoals ik de laatste dagen een paar keer dacht: starten in de academie is een van mijn betere beslissingen. Zonder meer.

Ondertussen is het zondag en schreef ik dit stukje over verschillende dagen. Omdat vakantie altijd verrassende wendingen heeft. Vooral dit verlof, dat we gewoon thuis blijven en dwalen over huis en tuin. Alles meenemen wat er in onze eigen buurt georganiseerd wordt en daardoor heb ik het koffers pakken nog niet gemist. Ik zie ze weer stralen daarbuiten en ik ga u laten, daar aan de andere kant. Mijn stalen ros staat klaar voor een lange tocht!

Advertenties