door aandewaterkant

De achterdeur valt altijd met dezelfde doffe klap dicht. Daarna valt de rust van thuis over mij en het volgende half uur loop ik op automatische piloot rond. Senseo opzetten, aanrecht opruimen en was bij elkaar rapen. Al snel draait de machine, staan de deuren open en zit ik even op mijn gemak met een tasje koffie. In de stilte en de rust, met in mijn achterhoofd een lijst wat ik allemaal nog wil doen de rest van de dag.

Maar eerst dit schrijven terwijl de wind aan mijn voeten speelt en ik van ver de zinnia’s op de wind zie dansen, met hun stengels die precies blijven groeien. Als je bedenkt hoe ik die piepkleine zaailingen een voor een geplant en verzorgd heb.
Mijn hoofdpijn ebt zachtjes weg nu. Gelukkig kan ik tot rust komen, ontsnappen uit de drukte en het leven onder een bewind waarin anderen alles voor jou beslissen.

De mensen die ik verzorg wonen met 10 samen in een leefgroep. Ze worden in groep gewassen, eten samen, leven erg dicht bij elkaar. Er is veel lawaai, omdat praten niet gaat en geluid voortbrengen de enige manier van communicatie is. 10 mensen, tien verschillende geluiden door elkaar. Dag en vaak ook nacht. 10 mensen met zoveel zorgen. 2 opvoedsters die hen die zorgen moeten, willen geven.

Omdat ik geboren ben met een gezond hoofd kan ik kiezen. Nu kiezen om te schrijven, straks om te wandelen of strijken. Mijn benen en armen slaan niet alle kanten uit en in een menigte kijken ze mij niet aan omdat ik er anders uit zie.

Het zijn moedige mensen, die met een zware beperking. Ze zeggen en weten het zelf niet. Maar vandaag doe ik het in hun plaats. Dat je verdorie niet het beste levenslotje getrokken hebt om op die manier te moeten leven. Dat je, ondanks een laag IQ, toch moet proberen om te blijven bestaan omdat opgeven nu eenmaal geen optie is.

Ik bewonder hen daarvoor en daarom blijf ik na al die jaren nog met evenveel motivatie tussen hen in staan.

Advertenties