door aandewaterkant

Net zoals mijn tuin slorp ik de frisheid van het gevoel op dat je hebt na een regenbui. Mijn winter preitjes staan kaarsrecht in het zand dat eindelijk voldoende vocht krijgt. Hier en daar zijn herfstkleuren al zichtbaar en de ochtend vertelt dat september komende is. De zonnebloemen die ik opgehangen heb, zijn al volledig leeggegeten. We hebben een soort van gulzigheid onder de huisvogels.

Na deze week schilderen en klussen, voel ik mijn spieren overal. Ik loop over de kurk en zie dat het zonlicht op de juiste plaats valt in de vroege uren. Vanaf vandaag ga ik weer een paar weken werken in de instelling met uitzicht op het septemberverlof. September mag zich laten kennen door gouden ochtenden en zachte herfstavonden. Dan zullen de druiven ook blauw zijn en de pompoenen soep klaar.

Door al dat binnenklussen, heeft mijn tuin weinig aandacht gehad. Dat ga ik deze week tussen alles door goedmaken. Het hoekje aan de compostbakken verdient een grondige opruimbeurt. Ook achteraan kan ik niet langer wegblijven.

Daar lag hij helemaal verstopt, toen het einde naderde. Dat voelde die viervoeter zelf waarschijnlijk beter dan wie ook. Ik kwam er niet de laatste maanden omdat ik dacht elke keer zijn zwarte vacht weer te zien. Ik heb er al gestaan met de grote spade en de aarde door elkaar gerommeld. Het restje uit de compostbakken zal dit stuk bedekken en dan wordt er een boom geplant.

En dan nu, weg voor het scherm en de dag aanvatten…

Advertenties