door aandewaterkant

Hard, denk ik bij mezelf, die aardappelen uit de tuin. Het aardappelmesje misschien, dat nooit echt scherp mag zijn omwille van mijn onhandigheid. De oude tuinier heeft me gisteren al verteld dat ze erg geel en smakelijk zijn. Ze staan dampend op het vuur en mijn huisgenoten zijn al een paar keer over de potten komen hangen.

Terwijl ze de kurk op de zoldervloer leggen, sta ik even aan de kant. De laatste schilderwerken heb ik vanmorgen gedaan terwijl iedereen nog lag te ronken. Mijn deel vandaag is lekkers koken en op tijd en stond koffie zetten.

De vrouw van de oude tuinier kwam langs in haar zondagse rok. Koffie had ze graag, dat wel maar vooral een luisterend oor. Ik tel de schepjes koffie in de filter en hoor haar voor zichzelf praten over verdriet dat is en woekert. De oude tuinier is geen man van praten, probeer ik haar uit te leggen. Ze kent hem veel langer dan ik dus is mijn vaststelling eigenlijk overbodig. Ze weet maar voelt het ook en de eenzaamheid wat dat betreft doet haar vluchten thuis. Deze zondag dus aan mijn tafel. Na koffie en chocolade en een rondleiding tussen de buien door in de groentetuin, gaat ze naar mijn gevoel rustiger terug naar huis. Het is voorspelbaar dat de oude tuinier in zijn serre ligt te slapen op een aftandse lig zetel.

Advertenties