door aandewaterkant

Verwaarlozing alom, denk ik, terwijl mijn blik over de groentetuin dwaalt. Dreigend hangen de wolken over onze plek. Toch zal ik met mijn handen in het zand wroeten en de dreiging straal negeren.

De sla die helemaal doorgeschoten is, gaat er onherroepelijk uit. Het zou mijn voorraad zaad worden maar de heftigheid van het moment beslist er anders over. Ik ging maar eens bij de boer langs voor wat nieuw groen. Daarbij leg ik alle biologische principes opzij en plant maar een eind weg. Alles door elkaar en het ziet er goed uit. Een wirwar van spruiten en kolen, winterprei en jonge slaplantjes. Ook nog een paar rode bieten en maïs voor het kleurenpalet in de herfst.

Met een rieten mand wandel ik daarna door de bioplanet. Op het gemakske, nadat ik tevreden door de tuin had gestapt en een knipoog gaf aan mijn groene vingers.

Sommige mensen hebben even een plaats in je leven en verdwijnen daarna weer. Zo was zij ook. Na mijn Compostela tocht waren we elkaar en onszelf helemaal kwijt en kwamen bij haar terecht. De rijzige vrouw, altijd in paarsachtige tinten gekleed, ademde evenwicht en vertrouwen. Heel rustig hebben we gepraat en gehuild, ieder op een stoel. Zij gaf ons een gouden raad en vertelde haar visie op relatietherapie. Het houdt soms het gevaar in dat mensen van elkaar verwachten dat ze veranderen. Terwijl echte groei toch begint bij het eigen bewustwordingsproces. Je leven in handen nemen via bewustwording en inzicht.

Aan de kassa heb ik even met haar gepraat. Wat ben je anders, zegt ze, zo genietend. Het gaat goed met ons, antwoord ik op haar vraag. Heel goed zelfs.

Thuisgekomen is het aperitief tijd en ga ik voor de drukte even zitten. Weer onder een dreigende lucht. En ik zwaai wanneer de huisgenoot door de tuinpoort stapt. Kom er vlug bij. Ik schenk je ook een glaasje uit.

Advertenties