door aandewaterkant

Op het ritme van de salsa beweeg ik mijn buik en billen. Ondanks dit herfstweer in juli, voel ik de zomer binnenin en het druilerig zondagsgevoel smelt helemaal weg. Aan de rand van de dansvloer sta ik dus heupwiegend te genieten maar die tic op mijn achterste is nogal vrijmoedig en meteen kijk ik achterom.

Ze schaterlacht met haar tandenloze mond wijd open. Haar benen uit elkaar en een vouw van de gebloemde rok ertussenin. Gewassen lijkt ze ook niet maar plezier heeft ze voor tien nu ik, zo lijkt het wel, voor haar sta te heupwiegen. Ze vindt haar eigen durf fantastisch.

En ik hou ervan. Van mensen die zo helemaal puur en zonder scrupules zijn en daar nog onbeschaamd van kunnen genieten ook.
Ik luister naar hun verhalen en kijk naar ogen die vurig benadrukken wat ze vertellen. Na mijn wandeltocht naar Compostela leerde ik ruimer kijken naar mensen.

Ondertussen dendert de regen lijnrecht naar beneden en zo komen we van de dansvloer in open lucht terecht in een veel te kleine kroeg. In de groep waar iedereen zijn verhaal kwijt wil, ga ik een beetje onderuit zakken op de stoel.

Ik omsluit de tas hete chocomelk en verwarm mijn koude handen. Want in de zomer draag je nu eenmaal zomerkledij ook al is de dag herfstig.

Schoon, het leven en alles, denk ik bij mezelf, in stille verrukking.

 

Advertenties