door aandewaterkant

Voor en tegens afwegen en nadenken, dat deden we deze week. Het lijstje met contra’s groeit en naarmate de week vordert besef ik dat we dat ‘heideplan’ niet moeten wagen. Gisteren zat ik met hem aan de tuintafel. Vanuit Nederland bracht ik rozenwater mee en tover zo van mijn wit wijntje een godinnendrankje.  Hij koffie, om nuchter na te denken.

Pas een week heeft hij zijn diploma. Master in de kinesitherapie en revalidatiewetenschappen. Een hele mond vol en resultaat van vijf jaar studeren. Binnen een paar weken gaan we van die grote lege ruimte zijn praktijk maken. Een tafel heeft hij al en twee gouden handen, dat mocht ik al eens aan de rug voelen. In september dient een opleiding manuele therapie zich aan en de voetbalclub is enorm bij met de jonge kinesist.

Mijn jongste zoon is een voortvarende en enthousiaste jongen. Slurpt met gretige slokken van het nieuwe leven dat op hem afkomt. Kijkt steeds vooruit en wil met zijn grote stappen de wereld in. Resoluut en initiatiefrijk.

Maar onze moeder en zoon praatjes zijn van onschatbare waarde. Voor mij is hetgeen hij verteld en wil zo herkenbaar, zelfs na jaren van ouder en rustiger worden.

Ik vertel hem dat het verstandig zou zijn om nog een jaartje thuis te wonen. Ook al is dat moeilijk na die jaren van kot vrijheid. Die caravan kan geen domicilie bieden voor zijn adres en de winters zijn er ook te koud.

Ik wijs naar ons huis en vertel van de ruimte die er is. Vier mensen onder dit dak is niet teveel. Er is boven en onder, tuin en garage. Er is de vrijheid die we elkaar geven, al jaren eigenlijk.

We hoeven niet lang te praten. Dat vertelt hij me, dat hij verstaat en weet.

Al snel houden we enkel het vogelkastje nog in het oog. Het is voor het eerst dat er minivogeltjes inzitten. Volgens ons een witte kwikstaart. Moeder vogel wipt met haar staart op en neer en ze roept ‘tjis-ik’. Zelfs de mussen lijken het leuk te vinden aan het nest. Ze zitten er bovenop naar binnen te kijken.

Nadien blijf ik nog een tijdje alleen buiten zitten, luisteren naar de avondgeluiden. De zon gaat onder en schijnt nog juist een straal tussen de wolken door. Het lijkt wel goddelijk al weet ik wel beter natuurlijk.

Advertenties