door aandewaterkant

Het was boven mijn verwachtingen maar in de beeldhouwerklas hoorde ik alleen de stilte. Alle studenten van de dinsdag waren op museumbezoek. Voor mij lag een ruimte van rust om de laatste hand aan mijn beeld te leggen. Die rust brengt me in de juiste concentratie om te zien waar schouder en andere lichaamsdelen beginnen en eindigen. Zelfs terwijl mijn focus helemaal op de klei in mijn handen ligt, gaan mijn gedachten haar eigen weg.

Dit schreef ik zes dagen geleden. De dagen die nadien passeerden zijn een stroomversnelling.

Ja, beloofde ik haar gisteren aan de telefoon, dan breng ik de broodjes mee.

Maar deze ochtend ben ik stilgevallen. De aardbeienbakken kijken me glamoureus aan en schitteren zelfs zonder zon. Zoveel rode, sappige vruchten en het dessert voor vanavond. Erwten peulen uit en ik kan ze kruiden met hopen peterselie. De sla, spinazie en ander bladgroen spurten om ter snelst naar de ultieme afmeting.

Binnen in huis staat enkel het gipsen beeld te schitteren maar eromheen volledige treurigheid. Veel was en daardoor ook strijk. Stof op kasten om in te tekenen. Geen frisheid meer te bespeuren.

Vandaag sluit ik mij een beetje op na dagen van uithuizigheid. Huis, tuin en keukenwerk zullen mijn gedachten sturen. Ik zal van de tuin weer binnen komen en andersom. Af en toe eens stilstaan aan zijn plekje in de tuin.

Dat het allemaal wat veel is geweest en dat zelfs een brunch met een goeie babbel teveel is, vertel ik haar. Ik at dus geen broodjes maar een toast voor mij alleen. Met krantje en verse koffie.

Vandaag zal ik stil zijn. Luisteren naar de vogels en voelen aan mijn tuin. Binnendringen in mijn eigen wereld en eens kijken wat daar allemaal leeft. Morgen kan ik er weer zijn, na deze dag.

Advertenties