door aandewaterkant

Het gaat niet. Dat schrijven met glurende ogen achter mij. De woorden die ik anderen hoor herhalen nadat ze mij gelezen hebben. Mijn ingehouden vingers die vooral schrijven over het geluk in de tuin. Versta me niet verkeerd, een niet te onderschatten geluk. Spontaan, schrijf ik al maanden niet meer. Het blijft ergens zitten, vast.

Daarom ga ik maar eens aan de waterkant zitten. Op een zachte ronde steen terwijl de geluiden rondom mij enkel lente uitademen. Het water staat tot aan de rand en barst van leven. Meer symboliek heb ik niet nodig.

De laatste twee jaar doe ik vaak aan overleven, trotseren en voortgaan. Creativiteit wordt hierdoor volledig afgeremd. Geen stroom meer van binnenuit, enkel een slijmspoor dat zijn signatuur vaag achter laat.

Het ontrafelen van draden van leven en doorleven kan voor mij niet zonder schrijftaal. Geen woorden zijn gesmeerd genoeg.

Dit begin is nieuw, zo zou je het kunnen lezen. Herademen hier, op mijn eigen plek.

Advertenties